Dit hoeft niets te worden

( in case of any difference , Ledeberg 2004) hij aardbeeft met de riltong van de nacht angstijs in dauw verstilde – verstikte? – ademtocht we zijn ziek van woorden sinds dien hebben alle huizen ramen en deuren een stuk of wat muren onder hun dak zijn vrouwen moeders en mannen vaders is het leven iets wat stokt tussen geluk en nongeluk verslik me kom hoest me op maar onvoldoende laat me je zanggedachten in de kiem overwoekeren laat me de cactus zijn die je uitdrukt – pijnboom voor ik je helemaal uit(g)roei   -- Posted by Arne S. to Poëzie - Losse Gedichten at 3/29/2006 10:14:00 PM

( Facing the street , Ledeberg 2004) er leeft een tijd tussen de dagen waar wijzers uurwerk echt geen zin vergeten een vorm van vragen spreken enkel nog in tegenzin alchemie is er een wetenschap basiskennis zonder beoefening filosofie een zuivere vorm van bewuste zelf begoocheling twijfel de adem van een dichter je oudste inboorling   -- Posted by Arne S. to Poëzie - Losse Gedichten at 3/27/2006 08:15:00 PM

( Facing the clouds, Ledeberg, 2004) met je voeten tussen de waterlanders op drift in een kom het heeft iets van hebberigheid verdrinken een weldaad schenk een luchtbel aan een eenzame in deze zilte doopvont toch geen bekoren aan aanbid ik het duivelskruid de woekerwieren de mangrove littekens van onverstand de zeekrokodil, zeeslak, zeeslang de zeevogels zij sterven god zij dank aan land en als het er even toe doet buiten de greep van je kustlijn er is een onontkoombaar houden een van en een aan getrouw en getrouwd de kom, het water, je handen, de wereld op schepping   -- Posted by Arne S. to Poëzie - Losse Gedichten at 3/27/2006 08:11:00 PM

we kijken maar wat naar elkaar ik die moeite heb om je ogen te vinden wat zijn twee waard als je slechts een blik je spreekt een taal naast je woorden en wat je hoort altijd ongehoord bijna liefhebben je trouw beloven je leeft zit voor me bent nauwelijks nog nabij -- Posted by Arne S. to Poëzie - Losse Gedichten at 3/25/2006 09:18:00 AM

we zijn te klein voor onze woorden laten we er geen doekjes om winden. de stad verstomt van dat veelvuldige spreken tot de uitverkorenen en zij tot ons slaan ons met afgekochte verstomming bloedgeld belasting en wetgeving moeten ons weer tot zinnen brengen daarbuiten werkt het zwijgen zich in het zweet, meer met overgave dan met gave Hercules die wanneer hij een teder spreken ontmoet de parel dooddrukt als een sneeuwbes s.p.a.t. een mondje dat braakt haar eigen ingewanden als muren die zich eens zacht naar binnen keerden. -- Posted by Arne S. to Poëzie - Losse Gedichten at 3/24/2006 12:55:00 PM

De beschouwing van Hafkenscheid over de structuurbotsing tussen fotografie en journalistiek is moeilijk, maar interessant. Alleen heb ik het gevoel dat hij in zijn stuk zichzelf te veel probeert te overtuigen dat hij in de vorige interviews niet tekort geschoten is. Hij had bepaald zaken niet in de hand omdat hij onderhevig was aan de problematische botsing tussen journalistiek en fotografie, zo klinkt het bijna. Ik ben er zeker van dat er obstakels geweest zijn die Hafkenscheid niet of niet zomaar had kunnen overwinnen, maar ik ben er nog meer van overtuigd dat hij in het interview met De Mey en Augustijns journalistiek tekort geschoten is. Ik ben daar in een vorige brief uitvoerig op ingegaan. Ik heb toen gewezen op een aantal zaken in de antwoorden van de fotografes die potentieel erg interessant waren, maar waar de interviewer blijkbaar niets mee gedaan heeft, tenzij – en hier moet ik natuurlijk voorzichtig blijven – de eindredacteur iets te voortvarend de schaar gezet heeft in...

Zoals ik het hier voorstel, lijkt het alsof de journalistiek niet kan tippen aan de kunst. De kunst lijkt vrijer dan of superieur aan de journalistiek. Zo gesteld staan journalistiek en kunst volledig los van elkaar. De journalistieke activiteit op het gebied van de kunsten kan dan probleemloos gereduceerd worden tot een soort simplistische dweperij of ijl gebral en gebeuzel. Journalistiek over echte kunst, over de kern van de zaak, is onmogelijk en zal altijd in gebreke blijven. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn, denken vele critici en kunstjournalisten dan, want door die gebreken en tekortkomingen van de journalistiek tegenover de kunst aan te stippen en ze te belichten, komt de eigenheid van de kunst vanzelf naar boven en krijgen we goede kunstjournalistiek. Een bedenkelijke redenering, die noch de journalistiek, noch de kunst ten goede komt. Het is goedkoop en erg verleidelijk om betekenisvol zwijgen voor je kar te spannen en er journalistieke hiaten mee te bedekken. Dat ...

De meeste kunstenaars gruwelen ervan als er wordt gezegd dat hun kunst een maatschappelijke functie heeft. Dat klinkt voor hen veel te programmatisch. Ze hebben deels gelijk. Ze kunnen en mogen zich niet aan banden laten leggen door een programma.   Tot zover de theorie. In de praktijk wijst de kunstenaar de maatschappij op de beperkingen van de vorm en ook op het wezenlijke van de ultieme inhoud. Hij doet dat niet in dialoog met zijn publiek, maar enkel voor zichzelf. De kunstenaar en zijn zoektocht zijn daarin autonoom, maar door hun aanwezigheid zijn ze toch potentiële voorbeelden, potentieel betekenisvol en onthullend voor een niet nader omschreven publiek. Journalistiek lijkt heel hard op kunst omdat ze ook kritisch met vorm en inhoud bezig is en ze zichzelf, voor haar eigen gezondheid, wel in vraag moet stellen. Toch zijn er fundamentele verschillen. Een journalist houdt zich niet bezig met de ultieme betekenis in de filosofische zin van het woord. Journalisten maken me...

Het is een boutade dat kunst op de grens van alles beweegt, maar ik kan niet aan de verleiding weerstaan om te geloven dat dit waar is. Kunst doorbreekt het veilige, kunst is avontuur. (Daarmee wil ik geen jocheistemming creëren zoals figuren à la Jan Hoet dat doen. Hun overkill aan enthousiasme leidt al te vaak tot een onkritisch en dweperig publiek. Kunst ìs dan kunst omdat het kunst moet zijn volgens x of y. Je reinste onzin is dat. Op den duur gaat het publiek nog geloven dat het haar schuld is dat het een bepaald werk niet als kunst ervaart omdat datzelfde publiek niet in staat is de "kunstigheid" van het werk te vatten. Aan het werk zelf schort immers niets, want kunstpaus Z heeft er zijn "amen" al over uitgesproken. Maar dit – let op de haken – geheel terzijde.)   In het dagelijkse leven leggen wij conventionele inhouden in conventionele vormen en dragen wij dit alles op conventionele manieren aan elkaar over. Het is eigen aan mensen om in dat gewone co...

Het wezenlijke kenmerk van de moderne kunst is dat zij zich niet bij de beperkingen van het bestaande beeld heeft neergelegd. De vorm van de bestaande beelden is te beperkt gebleken voor de inhoud die de kunstenaar wil brengen. Wat die inhoud is, blijft ook voor de kunstenaar een mysterie. Het is de mysterieuze onbegrijpelijkheid van het alledaagse, van het meest fundamenteel menselijke dat de kunstenaar tot zijn scha en schande niet kan verklaren. Je kan het misschien nog het best omschrijven als een inzicht, al is een inzicht meer een ervaring dan een inhoud. Het is iets van betekenis, maar welke betekenis er achter schuilt, weet niemand.   De moderne kunst beperkt zich niet tot het probleem van het beeld. Ook het probleem van de taal komt aan bod. In de literatuur zoeken schrijvers naar het doorbreken van de vorm om nieuwe inhouden een kans te geven aan de oppervlakte te komen. Ik kan de vergelijking ook doortrekken naar de muziek en naar iedere andere vorm van moderne kunst. ...

"Iedere vorm legt beperkingen op aan de inhoud en iedere inhoud legt beperkingen op aan de vorm." Gent, Augustus 2004 (eerder verschenen in Rekto:Verso ) Posted by Arne S. to Kritiek - Kunst-en Cultuurkritiek at 3/20/2006 04:30:24 AM

"Elke journalistieke formule heeft zijn interne regels. Voor die regels komen bepaalde inhouden in aanmerking en andere niet. De eerste bereiken de publieke ruimte. De tweede niet. Soms bepalen precies die twee inhouden evenwel ongemerkt de aard van een journalistieke formule, en bijgevolg van de ruimte waarin ze weerklank vindt (...). Het zou volgens mij een totale vergissing zijn om die inhouden objectieve invloed te ontzeggen in het verdere gebruik van de journalistieke formule." (N. Hafkenscheid, Het ondenkbare forum van de fotokunst: De hedendaagste Belgische fotografie in the picture [revisited])