Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Losse Gedichten] pijnboom


(in case of any difference, Ledeberg 2004)

hij aardbeeft
met de riltong van de nacht
angstijs in dauw verstilde
– verstikte? –

ademtocht

we zijn ziek van woorden sinds
dien hebben alle huizen ramen en deuren
een stuk of wat
muren onder hun dak

zijn vrouwen moeders en mannen vaders
is het leven iets wat stokt
tussen geluk en nongeluk

verslik me
kom
hoest me op
maar onvoldoende
laat me je zanggedachten
in de kiem overwoekeren laat me de cactus zijn

die je uitdrukt – pijnboom

voor ik je helemaal uit(g)roei
 Posted by Picasa

--
Posted by Arne S. to Poëzie - Losse Gedichten at 3/29/2006 10:14:00 PM

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...