Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Losse Gedichten] au bain marie



(Facing the clouds, Ledeberg, 2004)

met je voeten tussen de waterlanders
op drift in een kom

het heeft iets van hebberigheid
verdrinken
een weldaad

schenk een luchtbel
aan een eenzame
in deze zilte doopvont

toch geen bekoren aan
aanbid ik het duivelskruid
de woekerwieren
de mangrove
littekens van onverstand

de zeekrokodil, zeeslak, zeeslang

de zeevogels
zij sterven

god zij dank
aan land

en als het er even toe doet
buiten de greep van je kustlijn

er is een onontkoombaar houden
een van en een aan

getrouw en getrouwd
de kom, het water, je handen, de wereld

op
schepping
 Posted by Picasa

--
Posted by Arne S. to Poëzie - Losse Gedichten at 3/27/2006 08:11:00 PM

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...