Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Losse Gedichten] geheelonthouding

als er iets is
om van te houden
maar er is niets

wippende takken
dan krakende merels

zolang het niet is

er licht waait wind schijnt
spiegellucht en oplosbaar glas

misschien nog iets om van te houden
waar dichters groots in kunnen zijn

dan komt onverbiddelijk (niet zo
goddeloos) de kritiek
het moeten van begrijpen – een kramp
och gottekes toch
dat strelend verleiden

als taal zonder lezen kon zijn
ik zou ervan kunnen houden
zij
is als Eurydice
een godgeklaagd geschenk

u, lieve lezer, bevestigt mijn verdriet

hij die zich van de kunst losmaakt
is de grootste

verlaten zonder omkijken
de ultieme vorm van eren


--
Posted by Arne S. to Poëzie - Losse Gedichten at 6/18/2006 11:08:28 PM

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...