Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Het einde van de dadelijkheid] Het einde van de dadelijkheid I: En-sof

tot de keel vol
zat het moment van keren
en alzwart

eindelijk toen
bewezen dat licht een gewicht heeft

geen mens
om het te zien
de voorgeboorte van de fysica

altijd
tout le temps
always
and forever

dat wat voor onmogelijk gehouden werd
is niet aan ons besteed
hier is niets
aan ons besteed
wij zijn louter
besteed aan elkaar

ik dwaal af


--
Posted by Arne S. to Poëzie - Het einde van de dadelijkheid at 6/21/2006 03:56:47 AM
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »