Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Losse Gedichten] brugse poort

enkel doodlopende straten
zonder einde en net daarom
en aan iedere muur een huis
blind

houden niet op met staren
twee mannen
verzetten bergen
hun taal brengt thuis

wat mij verloren was?
weet ik veel

rare tongval vreemde waggel
rook vult lettergrepen die
geen vat krijgen op de juiste gedachte
ik wil weten wat

hier ben je een land
sta op, ga de straat op
en je verovert

er is een wereld
van nooit weggeweest

begrijpen
is zomaar wat rond je as draaien

rennend rond de zon
word je duizelig van

je kan enkel vallen
denk je

als je weet
wat je wil

je bent een broekschijter.


--
Posted by Arne S. to Poëzie - Losse Gedichten at 6/18/2006 11:24:21 PM

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...