Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Het einde van de dadelijkheid] Het einde van de dadelijkheid: het is, beslist

vlees
dat wiskundig
en –keurig
van a naar b

en het was diezelfde wiskunde
die de toevalligheid van dobbelstenen
in kaart heeft gebracht

beslist
wie een gok waagt
verliest vandaag
met zekerheid

zonder ons is er geen angst
en wie menslievend is, weet
hiervan te houden


wij, die geen vezel rond ons hart kennen, voelen

als stollend ijzer dat alsmaar minder
diepe voren krast in beton er is haast bij
het gaat regenen

hopelijk

wordt het daarna nog eens kosmisch heet
onder onze voeten

--
Posted by Arne S. to Poëzie - Het einde van de dadelijkheid at 6/21/2006 04:18:29 AM

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...