Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Het einde van de dadelijkheid] Het einde van de dadelijkheid: de aardetekenaar

smeed de bodem
dicht, doof de aarde en schitter
in het aanschijn van de zon
is de glans van de mensheid

je lucifer breekt
je probeert het nog een keer

onbenul
gek

hoe een lullig woord groots kan zijn

het begrip
mens

heeft iets calvinistisch en de rest
dat is cultuur

behaaglijkheid om te vergeten

--
Posted by Arne S. to Poëzie - Het einde van de dadelijkheid at 6/21/2006 04:22:21 AM
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »