Dit hoeft niets te worden

Dat je daar zo, in al je verschillen, nog steeds op mij lijkt Maakt je bij voorbaat al verdacht. "Homo. Pedofiel. Moordenaar. Klootzak. Strever. Snob." Ongeacht de namen die ik je geef Het blijft maar lijken op liefde. Daarom mijn aanklacht: Aan jou is geen ontkomen meer aan. Ik heb alvast een volksjury samengesteld. Want onder gelijkgestemden is het makkelijker Zoeken naar wat ons van jou onderscheidt. Verschillen van elkaar doe je beter niet alleen. Om jou dan voor eens en voor altijd te veroordelen. Hoe ongepast is het niet Dat jij van mij toelaat in deze wereld Wat ik niet gewenst vind? Wat ik Niet wens te vinden en ik zodoende Al jaren vakkundig zoek heb gelegd Tussen de regels. Hoort het wit te zijn. Wij zijn duidelijk Niet aan elkaar besteed En toch, voor wat ons rest van altijd In de echt verbonden Elkaar op afstand houdend. De hel zijn niet de anderen. De hel zijn wij die wat ons tot anderen maakt Niet langer de liefde gunnen Die ons...

Een tafel, die - door wat er op ligt het midden houdt tussen een werkbank en een aanrecht. Iets wat doet denken aan hamers, beitels, zaagsel, potten en pannen en restjes eten En wat daarmee gedaan is En wat je daarmee nog kunt doen. De verzen. Ze zijn niet dood, kunnen bij leven niet verteren. Wat ik niet kan. Hen een leven wekken, De jeugd die onontbeerlijk is voor wie de opgave heeft om eeuwig te zijn. Het heeft iets van een kunstwerk. Het schuiven met stof en licht en inzicht. En alles zo traag waar verandering geen kwestie is van verschil noch van moeten. Zolang ze maar, tijd en zij, aan de slag kunnen blijven. Met elkaar. Of iets met hen beiden. Het groeien van wat tussenin. Niemand tot last. Hoogstens wat rommel, voor de toevallige. Hoe langer ze hier liggen, hoe beter. Ik weet het. Zij zijn mijn verzen. En ik hun dichter. Zo worden wij al jaren Gedicht.

Ze is nogal op zichzelf. Al is dat voor wie haar niet zo goed kent moeilijk te geloven. Overal kom je haar tegen en telkens lijkt het alsof ze nooit iets anders heeft gedaan. Maar eenmaal thuis kan ze uren zonder iets te zeggen naast me voor de spiegel staan.

Als bij uitzondering is vandaag alles anders Tegen wil en dank gaat alles precies Dezelfde gang als één wende geleden. Van stilstand Noch van vooruitgang is er sprake. En aan hoop Valt geen ogenblik meer te besteden. Nu de woorden hun betekenis hebben verloren En de bomen het bos, nu er van dit samenzijn Niemand is die zich nog afvraagt wat het ertoe doet.

Poëzie is wat je intussen doet. Omdat het kan. En omdat het anders zonder moet. Een beetje zoals leven ook zomaar is en toch niet om het even.

Hoe zou het zijn? Jouw handje dat verdwijnt in het mijne. En die stapjes, op precies dezelfde weg. Ik wijs naar een gebouw: Daar heeft opa nog gewerkt toen papa klein was. En terwijl ik het zeg is het alweer herschreven. Het is nooit Nog eens gisteren in mijn hoofd. En er komt een dag Dat ik dat zal weten en dat jij erbij zal zijn En dat ook jij je zult afvragen: Hoe zou het zijn? Zonder dat ik het ooit zal weten.

Soms duurt het even. Niet alleen verstand komt met de jaren. Je leert het wel, dat uit de weg gaan. Je met iets bezig houden dat je ervan weerhoudt om iets onzinnigs te doen. Zoals liefhebben.

Je ruimt de tafel af. Vult een kookpot met aangekoekte kaassaus tot de rand met water. Om te weken. Je schept wat orde. Gooit droge boterhammen in de vuilnisbak. Voor de helft opgegeten. Voor de andere helft vergeten. Je haalt de jas van de keukenstoel en loopt de gang in. De hanger piept wanneer hij over de stang glijdt. Je hart Gaat even sneller slaan. Je wil niemand wakker maken, toch? Terug de keuken in. Daar op het vuur staat nog een pan. Voor je het licht uit knipt denk je: Het kon wellicht beter. Iedere avond ruim je de keuken op. Zet je de dingen klaar. Voor wat? Voor wanneer? Voor waar?

Soms kun je over poëzie niets meer zeggen dan "Dit is een gedicht", en zelfs daar wordt aan getwijfeld.

binnenstebuiten, met niets dan naden om je heen. wat aan je binnenkant is, staat te lezen. het is alvast niet te overzien. niet met de ogen die elk een helft van de wereld voor hun rekening nemen. niet met de vleugels die je hoog in de lucht. niet met je stem om te bezingen nu je buiten bent hier vanbinnen begint de liefde, begint je vlucht het nemen van de volle teugen het verdrinken het zat zijn en nooit dronken tot daar aan toe jij het wel en het jou nooit maar dan ook nooit volledig moe aan jou is een vogel, gelukkig maar aan ons is wat men heet een mens besteed we doen het dan maar met elkaar voor het leven tot een van ons beter weet en wat dan nog als alles weer in haar plooien valt en we weer één zijn als weleer dan baat geen woord en ook geen weten dan is alles aan het tegenovergestelde omgekeerd. wat moeten we dan, hier, in dat intussen wat strelen aan de lucht wat zacht de aarde voelen en ons laven aan een zucht we zijn te licht om te beseffen ...

Klein beginnen zei mijn vader. En hij heeft gelijk. Al vergeet ik het voortdurend. In mijn hoofd is het altijd episch. Ruzies worden veldslagen, ideeën zijn wereldschokkend. Dit verhaaltje is al een boek, nee, twee boeken, nog voor het begonnen is. De verleiding om het schrijven te laten voor het verder zetten van de droom is groot. Want indien een boek, wat moet er dan niet allemaal geschreven worden. Een werkplan moet zich bedwingen om zich niet te ontvouwen voor mijn ogen. De zinnen die geschreven staan, bekijk ik al met argusogen. Er is nog zo veel werk in het aanschijn van dat dubbele epos en die wereldroem. Een narcist die het toneelstuk van zijn leven moet schrijven valt voortdurend uit zijn rol. Anders kan haast niet. Of je moet god zijn. Klein beginnen. De wereld willen verbeteren begint niet bij het verbeteren van jezelf. Het begint nabij jezelf. De volgende stap is daar waar je gaan kan. Daar vrede mee nemen lijkt me in dit leven al een epos op zich. De nacht is kort. He...

Hoe moet dat nu met al die mensen die aan mij vooraf gegaan zijn, de moordenaars, de bedriegers, de jaloersen, de kinderverkrachters, de incestueuzen, de leugenaars, de psychopaten, de kwaadwilligen, de sadisten, de masochisten, de ambetanteriken, de dikke nekken, de machtswellustelingen, het uitschot, het vuilgebekte volk met schoon manieren, de beesten, de zwijnen, de drugsverslaafden, de drankverslaafden, de seksverslaafden, de medicijnverslaafden, de moederskindjes, de agressievelingen, de dieven, de fantasten, de paranoïden, de luiaards, de vraatzuchtigen, de roddelaars en kwaadsprekers, het krapuul, het arbeidersvolk dat zijn wortels verloochent, de mislukkelingen, de luchtverkopers, de prietpraters, de sjoemelaars, de eenzamen, de onvolwassenen, de haatdragenden, de bleiters, de foefelaars, de fundamentalisten, de racisten, de fascisten, de angsthazen, de broekschijters, de roekelozen en nihilisten, de leeglopers, de zelfverloochenaars, de harde werkers, de zorgzamen, de ...