Dit hoeft niets te worden

in iedere stok zie ik een slang. hoelang het al aan de gang is weet ik niet. ik denk dat ik het weet sinds ik weet. het klinkt wat verfromfaaid. het ritselt als een pagina die ik uit een roman scheur als ik er net iets levensbelangrijk op heb gevonden. het betekent alles. het zegt niks. de stokken en de slangen, ze zijn giftig, ze liggen op de loer, ze weten niet dat ik er ben, tot ik er ben maar altijd net iets eerder. ik roep hen bij hun naam, doe verregaande studies, maak voortdurend vergelijkingen en leg hen meermaals op de operatietafel, bouw een deeltjesversneller in een berg om tot de essentie te komen. met essentie valt niet te leven. wat zou het de wetenschap kunnen schelen? ik vraag het me af. de stokken en de slangen. ze kruisen mijn pad, hoe ik ook van route verander, hoezeer ik ook mijn dagelijkse trajecten angstvallig geheim houd, hoezeer ik ook gek doe. het doet er niet toe. de slangen en de stokken zullen er altijd zijn. net zoals de paden, de weiden, de velden, de woes...

“Ik durf je amper te vertellen, kameraad hoezeer en tijdens hoeveel van mijn dagen ik haar haat, de poëzie, dat ik haar haat met hart en ziel. En dat, als ik haar liefheb: hoogstens per vergissing.” Luuk Gruwez, Aan een collega I Hoe kun je iemand per vergissing liefhebben? Ik kan me hoegenaamd niet inbeelden dat ik of iemand anders over mijn liefde voor het dichten zegt: “Arne, dat had je nu eens niet moeten doen.” Hoewel, nu ik het zo zie staan moet ik toegeven dat het niet helemaal waar is. Poëzie schrijven doe je altijd tegen beter weten in. Gewoon, omdat je geen genoegen neemt met wat er is. Nou ja, gewoon. Omdat je je niet kunt neerleggen bij dat beter in beter weten. Zijn dichters dan goedgelovige dwazen die geloven dat alles wat je niet weet beter is? Of is het dat we geloven dat er iets is dat beter is, maar dat we het nog niet weten? Beeld je eens in dat je dat als dichter vindt. Op een dag in een vers. Daar staat het dan. Opgeschreven. Netjes verwoord. Punt erachter (uiteraa...

Een goeie politicus kent het onderscheid tussen wat belangrijk is voor zijn verkiezingsscore en wat belangrijk is voor zijn kiezers. En wat belangrijk is voor het ene is niet noodzakelijk belangrijk voor het andere. Dat heeft de mislukking van Leterme I duidelijk aangetoond. Wat dit land nodig heeft, zijn politici die de moed hebben om tegen de heersende opinie van hun kiezers in te gaan in het belang van diezelfde kiezers. Dat geldt niet enkel voor het FN of de NV-A. Dat geldt voor alle betrokken politieke partijen. Lees verder op http://ledeberg.wordpress.com

hoe luider je roept, hoe kleiner je wordt. het lijkt een opschriftje, passend als de tien bij tien van een tegeltje met bijbehorend het moedertje-vadertje doen samen dingen in zijaanzicht. diepzinnigheid zonder dieptezicht. de vervlakking van lawaai. het heeft iets van muziek en merelgekwetter, maar dan zonder bijbehorende bedoelingen die de bedoeling zijn. te moeilijk voor een gedicht die toelichting. te simpel voor een dichter. die spreuk welteverstaan. een keuken netjes houden is een opdracht voor het leven. het verliezen van het overzicht, de woekering van vetvlekken en de geur van schimmel in het spagettiteiltje, je zweert bij hoog en laag dat het nooit meer gebeuren zal, tekent aanvalsplannen uit, maar het enige wat je doet is je bekwamen in de aftocht. in andere, veel nettere keukens, de gesprekken kruiden met een pallet aan uitwijkmogelijkheden, regeltjes, gekweekt in de vruchtbare grond van ergernis bemest met gebrek aan zelfkennis. de grootste lul zijn is niet hetzelfde als d...

Beetje zelfstoef. Pantiro staat vanaf vandaag op de Brakke Log / Verslog , het poëtische luik van de Brakke Hond -weblog. Veel leesplezier. Arne.

dier. met je poten in het water, zo rank dat je nauwelijks je spiegelbeeld kunt zien. er ligt een diepte die je met geen meter kunt bevatten. wat verder steekt een man een peilstok in de rivier. aan wetenschap gaat een wereld stuk. water is twijfel. je weet niet waar je thuis hoort. een waterrijder schaatst voorbij, belandt even later op een lelieblad en wordt opgegeten door een groene kikker. het zal je maar gebeuren. één stap verder en aan de oever geen steun meer. weet je meteen weer hoe het voelt om op je eigen benen te staan, trappelend en proestend, vechtend tegen de wortels en planten die je weer met beide benen op de grond willen zetten. je houdt ternauwernood het hoofd boven water. je vliegt, voorwaar. tevergeefs. traag stort je neer. je zal over enkele seconden een zachte buiklanding maken. uit wat luchtbellen ontsnapt je laatste kreet. geen oor zo verfijnd om het samen te puzzelen. daar lig je dan. foetus. morgen word je geboren. de wereld wacht op jou, fluisteren vissen en ...

dier. met je poten in het water, zo rank dat je nauwelijks je spiegelbeeld kunt zien. er ligt een diepte in het watervlak die je met geen meter kunt bevatten. wat verder steekt een man een meetstok in het water. aan wetenschap gaat een wereld stuk. water is twijfel. je weet niet waar je thuis hoort. een waterrijder schaatst voorbij, belandt even later op een lelieblad en wordt opgegeten door een groene kikker. het zal je maar gebeuren. één stap verder en aan de oever geen steun meer. weet je meteen hoe het voelt om weer op je eigen benen te staan, trappelend en proestend, vechtend tegen de wortels en planten die je weer met beide benen op de grond willen zetten. je houdt ternauwernood het hoofd boven water. je vliegt, voorwaar. tevergeefs. traag stort je neer. je zal over enkele seconden een zachte buiklanding maken. uit wat luchtbellen ontsnapt je laatste kreet. geen oor zo verfijnd om het samen te puzzelen. daar lig je dan. foetus. morgen word je geboren. de wereld wacht op jou, flui...

ik had je willen vragen hoe het komt de bocht in de rivier waar de zon zich rekt om ook het verste sprietje gras te raken voor ze weer achter de einder verdwijnt de zachte meandering in je oksel waar ik thuishoor de rivier zijn bedding getrouw ik ben zo minzaam langs je heen. liefde is de wrijving tot het uiterste beperken erosie is iets van jaren en af en toe ook bruut geweld, maar vooral liefde is waar anderen op voorbij varen en waarlangs een kind zich van geen kwaad bewust de scheepjes telt

dus je wil weten waar ik was? terwijl je het vraagt neem je een kopje bij het oortje en slaat het stuk op het schoteltje. je wijst in mijn richting, het oortje nog rond je vinger. een huwelijk is gauw gesloten. een ongeluk al even snel gebeurd. zwarte tranen verzamelen zich rond de voet van het verminkte aardewerk. andersvalide, kop met beperking. wat zou het? alles heeft betekenis. ik wacht niet op je antwoord om je tegen te spreken, begin de openingsdans alvast op mijn eentje met een mars in vier, struikel pardoes over een wals – in drie, uiteraard – en val trappelend in een duizelingwekkende tweetellen harteklop hals over kop tegen de tafel op. waar was je gisteren tussen vijf voor en twaalf? schrijf je vraag nou even op, raad ik haar aan. toe maar, pen hem neer in een dagboek dat je binnen twintig jaar terugvindt op de zolder waar je de kleren bewaart waarmee je je heldendaden staaft tegenover het zesjarige meisje met haar vlashaarvlechtjes en bloemetjesjurk – alles aan haar is len...

geen bijwoorden vandaag. geen toegevoegde waarde of koopkrachtverhoging. betogen tegen het recht op zelfbeschikking als een mooie misdaad tegen de menselijkheid. je moet puber worden om het te begrijpen. een australiër fluistert in zijn wc-pot: de wereld staat op zijn kop en ik word er niet beter van. opportunisme is van alle tijden en markten thuis. gekheid aan een stokje, ijslollieleugentjes om bestwil waar je je suf aan likt, roze-geel-en-blauwtong zonder gevaar voor de volksgezondheid. het houtje gaat zonder poeha en pardon de vuilbak in of de straat op. nu niets nog van betekenis is, is alles van belang. als ik kon, ik zou er een grafschrift van maken, maar wat baten woord en spel als je enzovoort weet je weet je wel. geen priester preekt nog zonder woorden die op bijstand rekenen, geen liefde gaat zo hard tekeer zonder aangekoekt gelul. zelfstandige naamwoorden zijn de naam niet eens meer waardig. we zijn zo uitgesproken jij en ik. zo tot op de dag van vandaag nauwkeurig geworden...

Het volledige gedicht vind je in het volgende nummer van het literaire tijdschrift Dighter . De tekst is een antwoord op een mini-essay van Herlinda Vekemans over Duras en haar ideeën over het schrijverschap. verbind met ander netwerk ze heeft zonder het te weten een valstrik gelegd. maar wat zou het? vandaag is alles zo www als het maar zijn kan. kan het zijn? kan het maar zijn? vraag je je af, terwijl je god weet welke gedachten even probeert te bannen, je je blik ten slotte toch vol verwachting ten hemel richt, eeuwig blauw scherm, zelfs daar geen foutmelding te bespeuren. een kraai pixelt je gedachten. je knippert met je ogen. als een mens alle milliseconden knippering optelt, hoeveel dagen van zijn leven is hij dan blind? je sluit je ogen, voorgoed, maar dan in 5 minuten, probeert rebels zijn op de tast even uit, zo traag dat de wereld haast vanzelf in beweging komt. (wordt vervolgd in Dighter )

"De wens om deze samenleving een beetje menselijker, warmer te maken, om eerlijkheid, normen en waarden voorop te stellen, die deel ik met U. Dat is wat mij in de politiek bracht en wat mij drijft. Laten wij er samen aan werken." Dat schreef u in november vorig jaar nog op mijn blog: http://arneschoenvuur.blogspot.com/search/label/yves%20leterme. Ik werk alvast aan dat voornemen. Als ik zie hoe uw regering de CREG terugfluit en u toestaat hoe Electrabel/Suez ons twee keer naait, dan heb ik mijn twijfels over uw bijdrage. Maakt dat dat u helemaal niets doet? Nee. Ik geloof graag dat u zich behoorlijk hard inzet. U kunt het per slot van rekening niet alleen. Maar als hoofd van de regering draagt u wel de verantwoordelijkheid. 800 000 Vlamingen hebben u gekozen om zich beschermd te voelen. Bescherming, niet opportunisme, is de gemeenschappelijke drijfveer van de kiezers. Maar eerlijk gezegd voel ik me sinds de laatste verkiezingen vogelvrij verklaard. Als burger moet ik vandaag ...