Doorgaan naar hoofdcontent

ik had je willen vragen

ik had je willen vragen hoe het komt de bocht in de rivier
waar de zon zich rekt om ook het verste sprietje gras te raken
voor ze weer achter de einder verdwijnt
de zachte meandering in je oksel waar ik thuishoor
de rivier zijn bedding getrouw ik
ben zo minzaam langs je heen.
liefde is de wrijving tot het uiterste beperken
erosie
is iets van jaren en af en toe ook bruut geweld, maar vooral
liefde is waar anderen op voorbij varen
en waarlangs een kind
zich van geen kwaad bewust
de scheepjes telt
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »