Dit hoeft niets te worden

verbind met ander netwerk ze heeft zonder het te weten een valstrik gelegd. maar wat zou het? vandaag is alles zo www als het maar zijn kan. kan het zijn? kan het maar zijn? vraag je je af, terwijl je god weet welke gedachten even probeert te bannen, je je blik ten slotte toch vol verwachting ten hemel richt, eeuwig blauw scherm, zelfs daar geen foutmelding te bespeuren. een kraai pixelt je gedachten. je knippert met je ogen. als een mens alle milliseconden knippering optelt, hoeveel dagen van zijn leven is hij dan blind? je sluit je ogen, voorgoed, maar dan in 5 minuten, probeert rebels zijn op de tast even uit, zo traag dat de wereld haast vanzelf in beweging komt. ho maar, bijna trein gemist. er galopperen drie paarden voorbij. de wind legt de zweep op het grasveld, mustang gevangen tussen prikkeldraad, de ruiter blaast zich te pletter. het staal wil van geen wijken weten, buigt even mee bij impact, scheurt vlaag na vlaag aan stukken. de laatste restjes van een muur zijn nooit te sl...

Fragment van een onmogelijk rondo met drie puntjes in het midden Zou de aarde weten wat ze wil? En zo ze zou weten wat ze wil, zou ze dan nog plichtsbewust om haar as draaien? Zou ze de zwaartekracht vaarwel zeggen en uitdijen tot aan het einde van het heelal? Of zou ze naar de zon toe suizen om haar uit het middelpunt van de belangstelling te knikkeren? Zou de schurftige albinohond weten wat hij wil? En zo hij zou weten wat hij wil, zou hij je dan nog plichtsbewust aankijken terwijl je hem aanspreekt? Of zou hij zijn tanden ontbloten en onbedaarlijk beginnen te lachen om je dan de staart toe te keren, huiswaarts te gaan en er een stukje Mozart te spelen? op een historisch verantwoord klavierinstrument. ... Zou jij weten wat je wil? En zo je zou weten wat je wil, zou je dan nog dichten? Splinters van een orgelpunt Aan antwoorden ben ik niet besteed. Ik heb er de vragen niet voor. Sta me toe om geen excuses te zoeken. “And it makes me float free, to feel how small my life must be” zingt...

Deze brief, dit gedicht, is het antwoord van Maarten Inghels op de brief die ik op 05/02 aan Maarten schreef. Arne, ik zou willen weten: wat maakt het de moeite waard om dit leven te blijven leiden te volharden in boosheid en door te blijven schrijven; brieven opstellen, gedichten waarin je jezelf aanprijst en de ander in herkent. Je zou niet zeggen: je zou niet zeggen dat we al geruime tijd problemen hebben met ons hart, toch mixen we de absint met champagne, de ontploffing onder mijn huid maakt van de zon een persoonlijke vriend. Arne, ik zou willen weten: wat maakt het de moeite waard, want vandaag sprak ik met een albino- hond op straat, zijn schurftige rug stond stijf van een lsd-trip, de kussens op zijn voetzolen lagen open van de spuiten vol geluk, maar iets zinnigs zeggen deed-ie niet. De dokter zegt dat ik leef in de (n)onwerkelijkheid, ik zeg dat ik wacht op de uitkering van mijn liefde. In afwachting bekijk ik schreeuwerige powerpoint-presentaties, lees ik mijn wratten als b...

Ik dicht niet voor de poëzie. Ik dicht voor het leven.Weet je waar het dichterscircus me aan doet denken? Aan veredelde zwaardvechters. Mensen die hun kunst beoefenen in tournamenten waarvan niemand nog weet waar ze voor dienen. Tijdens een oorlog valt er geen land met ze te bezeilen. Ze zouden geen slagveld meer herkennen mochten ze er één zien. Dichters. Het zouden de levenskunstenaars moeten zijn, de bakkers, de slagers, de guerillero's van de joie de vivre, de terroristen van de vitaliteit. Het dichterscircus. Vormfetisjisten die nauwelijks nog goeiedag kunnen zeggen en het nog menen ook. Die weten wat het betekent, zonder het te verfoeien als platvloers, populistisch en oppervlakkig. Mensen die het spreken, het oreren, het ratelen en het reutelen tot een kunst om de kunst hebben verheven, waardoor ze nauwelijks nog de vragen horen om zich heen. Iedere ontmoeting Maarten, is voor mij een vraag. Iedere ontmoeting is de kans op een ontdekking. Iedere mens is geboren met een vraag...

There’s something rotten in the state of poetry. Er zijn dichters die de wereld niet eens de kans geven om vragen te stellen. Het zijn dichters die zich bekwaamd hebben in de kunst van het antwoorden nog voor jij of ik zich kunnen afvragen: “Wat bedoel je hier nu mee?” Dan zeggen zij: dit gedicht behoeft geen uitleg, zonder aanhalingstekens, want liefst geen commentaar meer. En dan stopt het gesprek en hoe hard ik ook luister naar hun antwoorden, het zijn enkel vragen die je hoort, vragen die je niet meer stellen mag. Dan kijken zij triomfantelijk in het rond, zij zijn meestal niet zo groot en staan graag op een podium om dan met veel voldoening - zo lijkt het toch - het volkje te overschouwen waarvan zij zich losgerukt hebben. Dan kijken zij dus triomfantelijk in het rond en horen wat lijkt op stilte als bevestiging van hun gelijk. Een lelijke vergissing, zowaar, want als angst een soortelijk gewicht zou hebben en een viscositeit die groter is dan, nou, het getal dat je nodig hebt om ...

There’s something rotten in the state of poetry. Er zijn dichters die de wereld niet eens de kans geven om vragen te stellen. Het zijn dichters die zich bekwaamd hebben in de kunst van het antwoorden nog voor jij of ik zich kunnen afvragen: “Wat bedoel je hier nu mee?” Of “Ik ben boos.” Dan zeggen zij: dit gedicht behoeft geen uitleg, zonder aanhalingstekens, want liefst geen commentaar meer. En dan stopt het gesprek en hoe hard ik ook luister naar hun antwoorden, het zijn enkel vragen die ik hoor en die ik hen niet meer mag stellen. Dan kijken zij triomfantelijk in het rond, zij zijn meestal niet zo groot en staan graag op een podium om dan met veel voldoening - zo lijkt het toch - het volkje te overschouwen waar zij zich uit losgerukt hebben. Dan kijken zij dus triomfantelijk in het rond en horen stilte als bevestiging van hun gelijk. Een lelijke vergissing, zowaar, want als angst een soortelijk gewicht zou hebben en een viscositeit die groter is dan, nou, het getal dat je nodig hebt...

Babelle Ik prevel wat woorden voor me uit, bouw op goed geluk een babel met de speelkaarten die ik al jaren op zak heb. Mijn spel is in de loop der jaren beduidend sterker geworden dan de kaarten zelf. Die plooien onder het geringste gewicht. Kom zelden hoger dan een tweede verdiep. Gooi dan maar alle kaarten in één keer op tafel. Chaos troef. Zonder het juiste spel zijn de pionnen waardeloos. Dit moet een spel zijn voor verliezers. Ik geniet van het inzicht, beeld me in dat het strategisch overzicht me een voordeel geeft op de andere spelers. De beste loser dat ben ik. Ingrijpen is overbodig. Ingrijpen is onmacht. Omdat je niet kunt vatten dat begrijpen niet aan de orde is. Je verzint een stuk of wat regels, verdeelt goed geluk over een aantal medepelers en verrijkt je met andermans verlies om na afloop weer als vanouds god weet waar in het leven te staan. Deelnemen is belangrijker dan winnen. Zal wel. Het leven gaat nergens anders over. Net even anders dan het spel, dat nergens over ...

De Brakke Hond heeft een nieuw nummer uit over poëzie en internet. Op vraag van Herlinda Vekemans en Alain Delmotte, de samenstellers van het nummer, schreef ik een essay over het onderwerp. In Het onvertelbare leven ga ik op zoek naar de waarde van poëzie in de huidige kenniscultuur. Aanvullend vind je ook nog een prozaïsch gedicht dat eerder al verschenen is op De Brakke Log. Meer nieuws: ik stop bij het Venijnig Gebroed. Dat heeft niets met het Venijnig Gebroed te maken - waar trouwens heel wat fijns te gebeuren staat. Ik ga gewoon andere dingen doen, dingen die ik al veel langer had moeten doen en waar ik tot nu toe geen tijd voor vrij gemaakt heb. Keuzes maken dus, daar draait het om. Of er nog veel poëzie komt, weet ik niet. Voorlopig is de liefde voor het genre wat bekoeld. Maar als ik Rilke mag geloven zal snel blijken of ik eraan kan ontkomen of niet. :-) Tot binnenkort. Arne.

ik hou van jou wat jij van mij al hebt

De collega's aan het werk.

Dinsdag 28 oktober, treed ik op, samen met mijn companen van het Venijnig Gebroed. Ik zou het fantastisch vinden als je erbij bent. Locatie : Café Biekorf, Naaldenstraat Brugge, 20:00 u Ingang ADD: 8€ Promotie: Bestel nu je kaarten voor maar 5€ Bestel je kaarten via FACEbook of via de site van het Venijnig Gebroed Met werk van: albrecht b doemlicht, Frederik Lucien De Laere, Arne Schoenvuur, Ann Slabbinck, Denis S.M. Vercruysse en Jan Wijffels Kristien De Proost leest voor uit het werk van Berckmans.

- De grauwste mizerabiliteit kenbaar maken in de opperste hilariteit, niks anders moet je doen - Op 28 oktober - niet toevallig de verjaardag van Antwerps cultschrijver J.M.H. Berckmans - organiseert het venijnig gebroed een spoken word avond rond de literaire wereld van Jean-Marie. Muze Kristien De Proost selecteert teksten van Berckmans en leest ze voor, terwijl het venijnig gebroed en gasten laveren tussen barakstad en grauwzone, op zoek naar de schimmen van een marginaal, maar begenadigd auteur. Het project in wording leverde al onverwachts materiaal op in de vorm van filmpjes en stemopnames, waarvan een selectie de avond zelf getoond zal worden. ——————————————- Locatie: Café Biekorf, Naaldenstraat Brugge Ingang ADD: 8€ vanaf 20h00 ——————————————- Kaarten zijn te reserveren aan een VVK tarief van 5€ via een reactie met naam op dit bericht of via inschrijving op de groep "Groeten uit de grauwzone" op Facebook . N.B. Dit event is een eerste deel van een JMH Berckmans homma...