Dit hoeft niets te worden

"De wens om deze samenleving een beetje menselijker, warmer te maken, om eerlijkheid, normen en waarden voorop te stellen, die deel ik met U. Dat is wat mij in de politiek bracht en wat mij drijft. Laten wij er samen aan werken." Dat schreef u in november vorig jaar nog op mijn blog: http://arneschoenvuur.blogspot.com/search/label/yves%20leterme. Ik werk alvast aan dat voornemen. Als ik zie hoe uw regering de CREG terugfluit en u toestaat hoe Electrabel/Suez ons twee keer naait, dan heb ik mijn twijfels over uw bijdrage. Maakt dat dat u helemaal niets doet? Nee. Ik geloof graag dat u zich behoorlijk hard inzet. U kunt het per slot van rekening niet alleen. Maar als hoofd van de regering draagt u wel de verantwoordelijkheid. 800 000 Vlamingen hebben u gekozen om zich beschermd te voelen. Bescherming, niet opportunisme, is de gemeenschappelijke drijfveer van de kiezers. Maar eerlijk gezegd voel ik me sinds de laatste verkiezingen vogelvrij verklaard. Als burger moet ik vandaag ...

hoe kun je tegen elkaar strijden voor elkaar als de nacht dient om het licht van de dag te vergeten terwijl de sterren en de maan net het omgekeerde beweren? wat herinnert er nog aan het strelen wanneer we in onze schaafwonden blazen? zijn het misschien kussen om de pijn te sussen? een zwijg-stil-toe-laat-me-niet-boos zijn? als je struikelt onderweg, is de hele weg ernaartoe dan ook tevergeefs geweest? het zal zijn of het zal niet zijn. als je stilstaat. de haren die de wind streelt zullen straks gegeseld worden door de hagel, het is dezelfde wolk die lief en leed met je deelt. eerst nog gleed je zacht wiegend met het hoge gras in de weiden links en rechts van je door de velden over het zacht meanderende paadje, het grind ging met een verliefd zuchtje weer achter je liggen. kijk je nu eens gaan. je trapt en trapt en trapt en trapt, het pad klampt zich aan de bermen vast om niet onder je gebeuk te bezwijken terwijl de lucht kolkt alsof de hemel en de aarde tegelijk zullen opensplijten ...

Dit is het lichaam. Neem en eet hiervan gij Allen. Tot verzadiging van de zonden. Om je los te laten zal ik mijn beide handen moeten openwrikken met die van jou en dat zonder het je te vragen Mijn ogen zullen hol staan maar dan in afwachting van je medelijden dat niet komen zal Mijn poriën zullen hun adem inhouden zodat er alvast daar ruimte is voor je warme adem en troostende woorden bij monde van kussen op mijn huid Mijn voeten? Die staan als schoenen klaar aan de deurmat - eelt omdat de tijd me geleerd heeft mijn voeten te vegen voor het buitengaan - om jouw richting uit te gaan Van beweging is nog geen sprake maar dat komt wel als je meegaat Mijn lippen de vensterbanken in de herfst, lege bloempotten waarin ooit geraniums het mooie weer maakten daar kun je nu verpozen op gedachten komen voor je aan mijn mond je oor te luister legt wees op je hoede als je je verdiept in wat ik zeg, mijn tong is gulzig, en lustig in de onderwereld huist het temperament Mijn tanden zijn er om zich in ...

MaRf, The cold sweat of Temptation english version here you are now, immobilised, for now you look around, you come to the conclusion that you have absolutely no idea about what you're looking for, so you keep your eyes fixed on her face hoping to start a conversation with her but she's not the girl to be swept off her feet easily you wonder where is she hiding the beginning, where is she hiding the end in between which this uncomfortable silence becomes meaningful again? you crave for a cigarette, and you, yes, you over there you long for your cell to go off, a short talk which starts with hello how are you? I'm looking at a sculpture, reading a poem, pretty? kind of, not bad no, as a matter of fact, it's about us, yes, funny ey? ok, I will, see you soon, byyyyyyyeeee. where were we? oh yes, a beginning and an end. is it that late already? yee. you've got to go but before you leave: when you'll walk away in a moment from now suddenly turn around because for all...

“Maybe I am not very human - what I wanted to do was to paint sunlight on the side of a house.” (Edward Hopper, afbeelding detail van 'Morning Sun') jij in de kleinste kamer met het grootste soortelijke gewicht tegen de muren, zwaartekracht net voldoende om je niet te vermorzelen komen de muren op je af of is het omgekeerd drukt je binnenste zich steeds massiever tegen je huid aan is het je vleesgeworden angst schreeuw gal dat langzaam stolt in het geheugen van je cellen grote opengesperde monden waarmee het leven geen weg meer weet? wat heb je gewonnen aan de wetenschap dat twee bij twee weer vier meet en dat alles zich hier aan dient te houden of je bent zoek als je weet dat in de ruimte en dat is nog niet eens zo heel ver hier vandaan diezelfde twee bij twee net zo goed honderd of een lach kunnen zijn er van tegenspraak geen sprake is laat staan van cellen woorden en logica wel te verstaan?

Hoe harder ik je kneed hoe lelijker je wordt hoe minder ik het groeien voel als groeien hoe meer het krijsen wordt in mijn hoofd het galmen niet meer ophoudt en alle vormen van de wereld aanneemt alsof jij het bent die me tegenwerkt.

schoon genoeg heb ik ervan, dit etalageverhaal waar alsmaar meer brokken van komen het gebrek aan geweld is stuitend het vechten is dansen, aan elkaar geklonken jij, die me altijd vakkundig weet te ontwijken we horen hier niet thuis toch is ons lot verbonden het gebrek aan bewegingszin is van de weerom, stuitend, de strijd gestreden moet nog bevrijd uit beeld gehouwen uit voegen gebarsten uit huid gescheurd uit wondmond bloeden het gruis zal zich zo hoog opstapelen wij zullen met stof de wereld verdrinken in droge lucht misschien moet de waarheid niet zo werelds zijn kan ik beter tevreden zijn met de afdruk van mijn blik in jouw raam die drie seconden het wegkwijnende verlangen ik ben lucht voor jou en water en vieze vlekken die anderen het zicht op hun droombeeld belemmeren. ik ben er helaas teveel aan. Op Parlando vind je m'n bijdrage aan het ding-gedichtenproject. Lies Van Gasse en ik hebben een gedicht geschreven bij een schaakbord van Christophe Vekeman. De Parlando-redactie...

Waar zijn we in godsnaam mee bezig? Als Abou Jahjah en Ahmed Azzuz van de Arabisch Europese Liga door een Antwerpse rechtbank veroordeeld worden omdat ze hun 'morele gezag' niet aangewend hebben om rellen te stoppen, wat blijft er dan nog overeind van onze democratie? De bewuste rellen waren in november 2002 uitgebroken nadat een bejaarde man islamleerkracht Mohamed Achrak had doodgeschoten. Jahjah kwam pas na het uitbreken van de rellen ter plaatse en had, volgens de Antwerpse rechter, zijn morele aanzien bij de allochtone gemeenschap moeten aanwenden om de gemoederen te bedaren. Maar wat is moreel gezag? Welke verantwoordelijkheid brengt dat met zich mee? En kan en moet een mens zich ten allen tijde bewust zijn van hoeveel mensen iemand kan beïnvloeden? Het zijn essentiële vragen waar de Antwerpse rechter in zijn uitspraak aan voorbij gegaan is. Want alleen met een antwoord op die vragen had de rechter in eer en geweten een oordeel kunnen vellen over Jahjah en Azzuz. Nu heeft...

Hebt u behoefte aan cultuur? De vraag houdt meteen een drempel in. Kijk, het begrip cultuur is een abstract begrip dat de doorsnee cultuurgebruiker niet in de mond neemt. Het is alsof je een mens vraagt: nuttigt u soms voeding? Of neemt u soms alcoholisch vocht tot zich? De drempel die je wilt blootleggen is geen drempel waar je je argeloze slachtoffer overheen wilt helpen. Het is de drempel waar je zelf van af wilt. Het is de impliciet verdoken hunker naar bevestiging dat datgene waar jij mee bezig bent, waar jij je tot aangetrokken voelt, dat dat normaal is. En dus vragen we het even aan Jan Modaal en Mieke Middelmaat. Wie dat ook mogen zijn. Of zij ons in ons geloof willen bevestigen. Ik word zo langzamerhand moe van al die drempelkruistochten. Ofwel moet de cultuur gesloopt, ofwel krijg je een hele hoop mensen die pleiten voor de erkenning van de hoogcultuur en voor haar uitzonderingsstatus. Mijn god, waar zijn we mee bezig? In plaats van zo hardnekkig te proberen om de drempels va...

voor chris Tot voor kort had ik nog de moed om bij iedere ontmoeting je beelden de vrijspraak te gunnen Maar twaalf gouden afgietsels van jezelf en rijen badkuipen vol keverkorst en recyclage van uilen en andere cleverkost later kan ik je enkel nog een verdienstelijke etalagist noemen. Ook je laatste performance was op zijn mildst en zachtst gezegd een installatie, ik prees me godzijdank - of is dat vloeken in de kerk? - gelukkig dat ik mezelf het recht kon voorbehouden om na het rondwandelen de zaal te verlaten. wat heet: van het rechte pad afwijken. geen overbodige intellectuele luxe als eufemisme voor armzaligheid. dat, liefste was de laatste keer. ik wou Hilde zien. nu slijt jij - je bekrompen theater an sich over het leven in ideeën - niet meer aan mij.

Wat moeten wij met de ellende van Britney Spears? Maakt het zien van haar ongeluk ons gelukkiger? Moeten we echt zien dat ze ook maar een mens is? Of is er meer aan de hand? Mijn schoonvader benadert het allemaal nogal nuchter. "In de Angelsaksische wereld heb je als publieke persoon geen rechten. Als je in die publieke wereld stapt, dan weet je dat. Je bent bezit van het volk. En dat 'volk' is het vreselijkste wat er is. Kijk maar naar de Romeinen en hun spelen." Eigen schuld Ze heeft het dus zelf gezocht. Het is een discussie die we hier ook gehad hebben toen Big Brother voor het eerst op televisie kwam. Mensen die aan reality-televisieprogramma's meedoen, weten die wel wat de impact is van de media? Professor Gust De Meyer, notoir socioloog en gespecialiseerd in populaire cultuur, vindt dat we mensen niet moeten betuttelen noch onderschatten. Mensen weten heus wel wat media doen. Mensen weten het niet. Onlangs las ik een artikel van een Amerikaanse mediadocent ...

Harlekijn Verhef je, en zie de kleine wereld Als bol die tussen bollen dwerelt, En 't leven van de mensen als Onze melancolieke wals. Pierrot Leven we dan op een planeet, Die zwerven moet, die God vergeet? En hebben wij de mensen aan te Zien als wat dansende gedaanten? Harlekijn God heeft als leven ons bereid: Dansen terwijl het stuk hart schreit - Maar groot is, wie de rust bereikt, En naar het spel van poppen kijkt. uit: Pierrot aan de lantaarn. Een clowneske rapsodie. (Martinus Nijhoff)