Dit hoeft niets te worden

Onze deelneming aan alle familie en vrienden van Jeroen Mettes. Onze gedachten zijn bij jullie. Sterkte. Arne S. en familie.

Jeroen, je scherpe inzichten, je belezenheid, je wijsheid, je wereld niet weg, niet uit het gezicht verdwenen maar even verstild je laatste post een adembenomen witregel in de vroege ochtend verdwijnt als de zon haar hoogste punt bereikt doet zwijgend gras groeien, bloemen bloeien bomen verder rijken pas als de avond valt spreekt het landschap haar antwoord uit en zie, men zingt je na, meerstemmig zoals het hoort maar het hoort niet, omdat sindsdien staat alles en iedereen voorgoed te luister Jeroen, het ga je goed. Jeroen Mettes Jeroen Mettes Jeroen Mettes

(c) Wikipedia koperen koning en tinsoldaat onder de meeuwenpoep op de stoep van je zeepaleis je staart je blind op de dijk naar een barst in een tegel die ik niet vinden kan je stond in een park in de hoofdstad toen ze je foto namen een statieportret ter staving van je spontaniteit koningen zijn ook maar mensen, tu-sais en nu sta je hier, in het brons, een beetje kleiner dan je echt was, wat zwaarder ook de wind trotserend en het schurende zand de tijd die vol nijd striemen trekt in je andere wang het is met het onbenul van een kind dat je hier de eeuwigheid trotseert tot de dag dat de zee komt en je meeneemt nu is er iedere dag de avond en het moment waarop niemand nog naar je omkijkt. -- Posted By Arne S. to Poëzie - Angelus at 9/19/2006 09:18:00 AM

Hef het gezang aan doe de adem met zwier uitgeleide beroer met je stembanden de aren op het veld nabij Isfahan zodat de korenvlinder opvliegt de jongen aan de rand van het veld in vervoering geraakt 's avonds eindelijk haar hand neemt haar kust achter de vervallen schoolmuur bij het eerste gezang van de krekels. Denk niet aan hoe je stilzwijgen of zelfs een andere toonaard of adempauze het land stoffig had doen lijken de vlinder goed gecamoufleerd aan ieders aandacht was ontsnapt hoe hij tegen zijn zin dag in dag uit de ezels van zijn vader had gehoed van schaamte zijn blik niet vanonder het stof had durven te halen om haar een keer aan te kijken. Het is wat zwaar op de hand om te veronderstellen dat hij haar vermoord zou hebben. We doen het niet. Wat kan het leven toch mooi zijn -- Posted By Arne S. to Poëzie - Angelus at 9/14/2006 01:17:00 PM

Een stapel sokken onder het bed. Verderop wat schoenen. Een hoofd – dat van opa - netjes ingekaderd te kijk gezet, of beter, gehangen, zuigt alle aandacht naar zich toe. Het naveltje van deze kamer. Op de lakens staat een kamerplant. Plastic. Hier is enkel ingehouden adem van de rest ga je niezen. De deur is dicht, ik zie het niet, sta buiten met mijn ogen dicht. Op de deur hangt een foto, vale kleuren. Momentopname van voor de sleutel in het slot. Hij komt tot leven. Als de wind goed staat. Ik verspreid ben over talloze boeken, veelvuldig geciteerd. Niet nauwkeurig en zonder naam. Gaat de deur open. Valt alles uit elkaar. Het plaatje houdt de naden samen. Voor even. Is het maar. Je gelooft je ogen niet. Je kunt je ogen niet geloven. -- Posted By Arne S. to Poëzie - Angelus at 9/06/2006 12:08:00 AM

Crocodile Hunter Steve Irwin, Grizzly Man Timothy Treadwell en Antonin Artaud hebben iets gemeen. Ze zijn enkele van de bekendste slachtoffers van fictie. U zei? Ja fictie. Gisteren was het één van de hoofdpunten in het nieuws: Steve Irwin is dood. De man - beter bekend als Australiës enige echte Crocodile Hunter - kreeg op 4 september 2006 de pijlstaart van een gelijknamige rog door zijn hart geboord. En dat terwijl hij rond het Great Barrier Reef beelden aan het maken was voor een documentaire . Beetje wreed, die natuur. Irwin had de afgelopen jaren gedanst en gedold met krokodillen alsof het zijn rugbymaatjes waren. Dat klopt niet helemaal. Irwin kende het gevaar dat in die beesten schuilde, maar hij verfijnde de grenzen, probeerde ze beter te leren kennen. Daar schuilt altijd een risico in, hoe goed je die beesten ook kent. 't Is een beetje als met haaien. Die zijn lang niet allemaal gevaarlijk voor de mens, maar wie heeft zin om dat uit te vlooien? Het moet maar een keer mi...

Donkere wolken, je vermoedt onweer. De buurman in zijn fluogele zwemslip valt met de tuinslang in zijn handen ten prooi aan vertwijfeling. De rozen hebben het al lang opgegeven, maar hij weet van geen ophouden. We kunnen de wagen nemen en rijden, weg van het onweer. Laten we dat doen, rijden tot nooit meer onweer. Of we kunnen ook voor het raam gaan zitten. En kijken. Naar de overkant. Waar de buurman staat. In zijn fluogele zwemslip. Uit de slang in zijn handen spuit nog een miezerig straaltje. Richting rozen. Zijn vrouw heeft de kraan dichtgedraaid. Of hij nu eindelijk naar binnen wil komen. De tuinkabouter grijnst. Hij weet niet beter. Voor het eindigt: dit gedicht gaat over seks. De eerste druppel valt. Het dondert. Zij schrikt, glijdt uit. Hij hoort haar gil grijpt de parasol vast. Strohalm. Wrong move, pal. In het licht van de toekomst is alles anders. Een beetje theatraal. Maar het past wel in het plaatje. -- Posted By Arne S. to Poëzie - Angelus at 9/03/2006 01:31:00 AM

De zoutpot van het aanrecht nemen. Staren naar het korrels, het kleine belachelijke schepje. Voor de gezelligheid. Ik heb geen vingers, fijn genoeg om het te tellen, geen geduld geen ogen scherp genoeg, geen geheugen groot genoeg om alles weer terug op zijn plaats te leggen en bovenal, ik heb geen tijd. Je suggereert wiskunde, en lasers, en toeval wie weet wat een autist je vertelt. Motregen. Ik doe het deksel op de pot. Ga naar de badkamer. Pis. Was mijn handen. Straks loop ik terug naar het aanrecht. Neem een grote kookpot vanonder het vuur. Vul die met water. Breng het aan de kook. Voor de aardappelen. De vingers van mijn rechterhand om het handvat van de pot. Daar gaat het deksel. Ik weet. Dit is. Gedicht. -- Posted By Arne S. to Poëzie - Angelus at 9/01/2006 11:53:00 PM

Jij alleen kan zo verdwalen. Je vindt wat zinnen in je rechterzak. Kruimels zijn het, dat gestamel. Met je vingers probeer je de woorden aan te halen. Waarom toch? Wat hoop je te vinden? Wat hoop je nog uit te kunnen spreken? En wat doet het ertoe? Je blijft het proberen. Beweegt je vingers voorzichtig als in vijverwater tussen de algen en dan plotseling toch venijnig graaien. Zonder resultaat. Woedend trek je de voering van je zakken naar buiten. De wereld mag het hebben. Alsof je water in een glas straft door het in zee te gieten. Je wil roepen tegen een voorbijganger dat jij alleen weet wanneer het licht op groen springt, maar je beseft je weet niet wat het betekent. Allemaal excuses, allemaal excuses om niet uitgesproken te zijn. Hoe klinkt dat, uitgesproken zijn? Hetzelfde als verzwegen, maar dan anders. Anders is gemakkelijk. Hetzelfde ook. Enkel de kruimels spreken je tegen. Even voel jij je weer een held nu je denkt dat iemand er wel zijn weg in zal vinden. Noem het kunst dat b...

bezwerende formules waar de fouten zich opstapelen tot gevels huizenhoge misrekeningen het vele vormen van beheersing we meten af in rechte hoeken verbannen scheve hoeken sluiten hen op in zwarte kubus met spiegelglas vanbinnen moderniteit tot bewijs van het tegendeel ei zo naam de eerste. (______) waar rood op groen op rood springt o ranje een gefakete aarzeling alles in tegenspraak is diabologisch er is geen speld meer tussen te krijgen deuren slaan dicht televisielicht brengt variatie aan op het behang gedurfde evenwichtsoefening op zoek naar de minste weerstand waar een wil is is een weg - wil - weg - ergens gaat een licht op oranje knipperen een oogje dicht in tegenlicht straatlicht verhindert staar in de huizen screensaver voorbehoedsmiddel tegen inbrandblikken hier en daar licht de hoogmoed op na het appel nu de peertjes geforceerd, bekrachtigd je spaart met het topje van je neus een punt uit op het raam waar 's ochtends de hele zin weer vrolijk - ach wat mag het - tegenaan ...

Mijn jongste zusje is geboren op de dag dat de kerncentrale in Tjernobil ontplofte. Ik ben geboren op de dag dat de Vesuvius uitbarstte en de steden Pompeii en Herculaneum van de kaart veegde. Beetje een explosieve familie dus. Maar er is wel meer gebeurd op de 24ste augustus: de eerste druk van de Gutenbergbijbel was een feit, Charlotte Bronte zette een punt achter Jane Eyre ("I am no bird; and no net ensnares me; I am a free human being with an independent will."), Sylvia Plath probeerde een eerste keer zelfmoord te plegen, de NATO ging officieel van start ging en Pink Floyd speelde een van z'n beroemdste concerten (in Pompeii nota bene). Ik ben mag deze verjaardagdelen met Jorge Luis Borges : "The future is inevitable and precise, but it may not occur. God lurks in the gaps." Paulo Coelho : “The wise are wise only because they love. The fool are fools only because they think they can understand love.” Gus V an Sant : "You never look at the backside of ...

Altijd is er de angst het weten betekent het einde van het geloof. Daar stopt de mens en begint God, of alles wat niet leven is. "Als de Schrift voltooid is" pars pro toto om van te huiveren, en ik lach omdat het geen zin heeft om te huilen, er is geen medelijden meer want geen troost, geen hoop als de schift voltooid is. Iedere uitspraak eindigt in een retorische verwijzing naar de toekomst, het leven als een onontkoombare tautologie. In de lijnen van dit geschrift schets ik een labyrint om mij tot slapens toe te verdwalen. Wat me overdag rest, is waken tot ik vergeet dat ik waak. Het gefluister van de pen, het geruis van de lakens Echo van mijn onrust het wanhopige achterna hollen van mijn gedachten ik wil een schreeuw op papier, later zal ik vlekken schilderen en men zal denken dat ik gek ben. Toch sta ik op en vier de teugels van mijn zelfbeheersing zonder uit het zadel te vallen – hoe kan je vallen in vrije val? – maak jezelf geen illusies. Aan het einde van de kunst lig...