Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Angelus] Grondplan voor de terugtrekking

De zoutpot van het aanrecht nemen. Staren naar het korrels, het kleine
belachelijke schepje. Voor de gezelligheid.

Ik heb geen vingers, fijn genoeg om het te tellen, geen geduld
geen ogen scherp genoeg, geen geheugen groot genoeg
om alles weer terug op zijn plaats te leggen en bovenal,

ik heb geen tijd.

Je suggereert wiskunde, en lasers, en toeval wie weet
wat een autist je vertelt. Motregen.

Ik doe het deksel op de pot. Ga naar de badkamer.
Pis. Was mijn handen.

Straks loop ik terug naar het aanrecht. Neem een grote kookpot
vanonder het vuur. Vul die met water. Breng het aan de kook.
Voor de aardappelen.

De vingers van mijn rechterhand om het handvat van de pot.
Daar gaat het deksel. Ik weet. Dit is.

Gedicht.


--
Posted By Arne S. to Poëzie - Angelus at 9/01/2006 11:53:00 PM

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...