Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Angelus] Deuntje

Hef het gezang aan doe de adem
met zwier uitgeleide beroer met je stembanden
de aren op het veld nabij Isfahan

zodat de korenvlinder opvliegt
de jongen aan de rand van het veld in vervoering geraakt
's avonds eindelijk haar hand neemt haar kust
achter de vervallen schoolmuur

bij het eerste gezang van de krekels. Denk niet

aan hoe je stilzwijgen of zelfs een andere toonaard
of adempauze het land stoffig had doen lijken
de vlinder goed gecamoufleerd
aan ieders aandacht was ontsnapt

hoe hij tegen zijn zin dag in dag uit
de ezels van zijn vader had gehoed van schaamte
zijn blik niet vanonder het stof had durven te halen
om haar een keer aan te kijken.

Het is wat zwaar op de hand om te veronderstellen
dat hij haar vermoord zou hebben. We doen het niet.

Wat kan het leven toch mooi zijn


--
Posted By Arne S. to Poëzie - Angelus at 9/14/2006 01:17:00 PM

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...