"Stop met LinkedIn en de krant/nieuws te lezen."
Een suggestie van iemand uit mijn nabije omgeving toen die vernam dat het niet goed met me ging.
Algoritmes, en zeker nieuwsmedia, teren op heftige emoties. Het genereert clicks en dus inkomsten. Maar het vreet me ook op.
Ik was destijds vrij vroeg actief op twitter, had al snel een paar blogs. Op Facebook en via Instagram had kon ik mijn verhaal kwijt, deelde ik mijn werk. Maar echt fijn was het nooit.
Twitter dumpte ik toen Elon Musk het bedrijf over nam. En toen andere tech-bro's besloten om zonder scrupules Trump te steunen dumpte ik definitief mijn Facebook en Instagram-accounts.
Ik had al een paar keer geprobeerd om te stoppen met posten en dat was me slechts tijdelijk gelukt. Tot Trump II. Vanaf dan ging het gemakkelijk.
Ik wendde me dan maar tot LinkedIn. Probeerde mijn CV wat bij te schaven, er een publiek op te bouwen door maatschappijkritische commentaar te schrijven. Door inzichten te delen over leven met chronische vermoeidheid, autisme, adhd en depressie. En alles wat dat met zich meebrengt.
Net zoals op de andere platformen bereikten die teksten meer mensen dan ik soms dacht. Dat was fijn.
Tegelijkertijd maakte elk platform ook pijnlijk duidelijk hoe groot de afstand bleef, tussen mij en de arbeidsmarkt, tussen mij en mensen die mijn werk leuk vonden, tussen mezelf en mensen die niet neuro-a-typisch zijn. Tussen virtuele ontmoetingen en echte ontmoetingen.
Online schrijven voelt steeds meer als roepen in de woestijn.
Twee weken geleden was ik op een LGBTQI+feestje. En ik voelde me er thuis. Als neuroqueer. Omdat ik er gewoon mezelf kon zijn. Gewoon anders. Tussen mensen die weten hoe het is om niet te behoren tot de norm. En om dan gewoon in alle vrijheid en alle rust te kunnen dansen en plezier te maken.
Die nabijheid, dat samenzijn. Daar leefde ik van op.
Van wat er online gebeurt, van het nieuws, daar leef ik niet van op. Ik word er hopeloos en moedeloos van.
En dus ben ik online weg.
Sowieso op LinkedIn.
Of ik mijn blog en mijn website nog laat staan, heb ik nog niet beslist.
Wat vanaf nu telt, is wie ik echt zie, wie ik echt hoor en wie ik echt tegen kom. Bij wie ik aan tafel aanschuif, met wie ik een koffie drink of een echt gesprek voer.
Aan de rest verspil ik geen tijd, geen energie en geen moeite meer. Niet omdat ik het niet wil. Maar omdat ik er gewoon de energie niet meer voor heb.
Het leven vraagt al meer dan genoeg.
Warme groet,
Hannes
Reacties
Een reactie posten