Maskeraderie

Waarom hebben mensen zoveel gezichten?

Als kind kon ik maar niet begrijpen waarom mensen zich ineens heel anders gedroegen als er iemand anders in de buurt was. En wat ik nog minder begreep was dat mensen het niet fijn vonden als je hen daarmee confronteerde. Alsof ze zich ontmaskerd voelden.

Ik vond dat verwarrend. Daar zal mijn #autisme / #adhd / #neurodivergente zenuwstelsel wel voor iets tussen zitten.

Nu ik daar achteraf op terug kijk, is het wel ironisch dat net van mensen met autisme gezegd wordt dat ze maskeren. Als in: doen wat #neurotypische mensen doen (omdat dat is wat de meeste mensen doen).

Het is wel degelijk een opluchting om te weten dat wat zoveel moeite heeft gekost te kunnen loslaten. Om bvb in mijn geval #moe te zijn, te #stimmen, te moeten bekomen van sociale activiteiten, tl-licht of een overkill aan geuren tijdens een tramrit. Om zonder schaamte te kunnen zeggen dat als ik mijn huishouden gedaan heb er nog weinig ruimte overblijft om te werken.

Tegelijkertijd bescherm ik mezelf ook door soms gewoon mee te doen om niet op te vallen. Of om tegen beter weten in soms nog te geloven dat wat vreemd aanvoelt wel makkelijker zal gaan (quod meestal non).

Maar ik begin te vermoeden dat neurotypische mensen zichzelf ook wel eens kwijtraken in het vele wisselen van gezichten. Het zou alleszins verklaren waarom een gesprek in de veilige omgeving van een spreekkamer bvb zo'n opluchting kan geven. Of waarom ik soms zo snel tot oprechte gesprekken kan komen met heel uiteenlopende mensen.

Zijn er nog fellow neuro-a-typicals die dit herkennen?