Doorgaan naar hoofdcontent

Kleinnood


Dit is het dan
Wat ik te bieden heb
Niets meer
Dan een sneeuwvlokje
Onderweg
Naar een plek
Om te landen
Misschien op een verlaten strand
Op zwarte rotsen
Asfalt een drukke weg
Een auto op weg naar
Wie weet waar
Ik zal aanbelanden
Een vogel
In volle vlucht
Vroege voorjaarsbloem
Op de randen
Van kelk, blad, omsprietend gras
Aan de oever
Of in de rivier
Als ik geluk heb
Wie weet
Ooit in jouw handen
Als ik geluk heb
Valt het licht net dan
Net goed
Zie je mij
Voor je huid
Me verandert
In een druppel
Die meandert
Langs de zacht
Gewelfde randen
Van de plooien
Aan de binnenkant
Van je hand

Dit is het dan
Wat ik te bieden heb
Niets meer dan
Een sneeuwvlokje
Onderweg
Naar een plek
Om te landen.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »