Doorgaan naar hoofdcontent

 Zwaartekracht van het verkeerde soort

Als ze bestaat, bestaat ze hier

Tussen ons waar we elkaar toe

Vallen als was het

De gewoonste zaak ter wereld

(Tussen ons)

Geen ontkomen aan


Zoals de aarde haar maan

Zo lijkt het ook ons te vergaan

Het zou 

Zo leren ons geleerden

Van op gepaste afstand

Wel eens liefde kunnen heten

Dat wat twee lichamen

Tot elkaar verbindt


Maar laat daar nu net voor nodig zijn

Een welbepaald soort evenwicht

Niet van het onontkoombare soort

Dat men in de nabijheid van

Zwarte gaten vindt, noch iets wat

Onlosmakelijk, maar net losmakelijk verbindt.


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »