Doorgaan naar hoofdcontent

Traanlaven

Met het zilt van jouw tranen
Stroomt ook de vreugde
Die schuil gaat
Achter jouw verdriet mij
Door de aderen

Wat mij glans geeft
Is jouw gloeien
Dat ik alvast laat opbloeien
Tot het opklaart

De zon de kleuren
Uit het zwart van mijn vleugels laat scheuren
En de tijd daar is
Om het te laten gebeuren

Het moment
Waarop treurnis
Stolt tot vernis
Op de schoonheid van jouw ziel.


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »