Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Angelus] eau revoir

je zet het bord neer aan jouw kant van de tafel, strijkt
een haar weg uit je ogen. een vork links – even rechtleggen met je wijsvinger
een mes rechts. dat ligt goed zo.

het eten pruttelt

je blijft heerlijk rustig onder al die ongedurigheid
het stof neuriet met je mee in het zonlicht, hoe ik ook luister
ik hoor niets. je giet de aardappelen af, vloekt
stoom is heet – dat wist je al, en toch. buiten

slaat een motor af. geen gepiep van remmen. de barst in het glas
zit er al jaren, scheurt nu een beetje verder. millimeterwerk

alles op smaak gebracht met zout en peper. je schuift aan
schept je bord vol, begint te eten, schenkt jezelf een glas water in,
kijkt er even naar: zo in het gebogen glas ziet een mens er toch anders uit

niet?

er zweven minuscule vleesrestjes en aardappelvlokjes door het water.
ik schuif een stoel voor het raam – pas vervangen – en kijk naar buiten.
ik zie hetzelfde

anders


Technorati Tags: , , , , , , ,

--
Posted by Arne S. to Poëzie - Angelus at 7/29/2006 12:11:39 PM

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...