Doorgaan naar hoofdcontent

[Kritiek - Poëziekritiek] POËZIE BESTAAT NIET: reactie van Jan Lauwereyns 2

Dag Arne,

Je antwoord overtuigt me, beter dan je oproep dus, dat je met integere bedoelingen voor de dag komt. (Ik vreesde in eerste instantie een Pfeijffer-achtige poseur, vrees die wellicht ook aangestoken werd door de vermelding van ILP onder de categorie ‘onze beste dichters’.)

Stevens van a tot z lezen is goed, natuurlijk, maar veel werk, en er loert altijd het gevaar van te snel lezen. Als je zo’n citaat kiest, moet het ook waterdicht zijn tegen ‘moedwillige interpretaties’ (zoals de mijne gisteren dus), niet dat er iets fout was met dat gedicht van WS, integendeel, wel blijf ik het raar vinden naast een oproep tot discussie.

Figuren als Barthes en Perloff lijken me vanzelfsprekende vertrekpunten, die laatste heeft natuurlijk gelijk als ze Duchamp onproblematisch als dichter voorstelt, en Broodthaers vertrok toch ook van het in gips gieten van zijn dichtbundeltjes? Sowieso speelt de esthetiek van conceptuele kunst op een vlak dat niet te onderscheiden valt van andere woordkunsten. Kortom, ik kon niet goed volgen tegen wie je zat te fulmineren. Gaat het om een paar kortzichtige academici die een wat eng instituut oprichten? Het is toch goed dat ze zoiets oprichten? Als jij voor iets anders aandacht wilt vragen, doe je dat beter door dingen te laten zien – schrijf dat essay ook werkelijk, dat je vorig jaar eens hebt getracht. En je hebt al een kunstenaarsgenootschap opgericht? Welaan! Dat zie ik graag.

Hou me op de hoogte, ja. Dat waardeer ik. En wie weet, tzt doen we misschien eens iets samen.

Cheers

Jan


--
Posted by Arne S. to Kritiek - Poëziekritiek at 7/10/2006 01:43:12 PM

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...