Doorgaan naar hoofdcontent

[Kritiek - Poëziekritiek] POËZIE BESTAAT NIET: Antwoord op de reactie van Yves Knockaert

Geachte heer Knockaert,

Ik ben blij dat het instituut belangstelling hecht aan dit veld. Maar dit neemt niet weg dat de poëzieproductie en het schrijversschap van dichters/romanciers als dusdanig nog niet professioneel begeleid worden.

Noem het muggenziften, maar om dit onder te brengen bij podiumkunsten vind ik misleidend. Het performance-aspect is slechts één van de aspecten van de taalkunst. Ook hoop ik dat het kunstenveld specifiek onderzoek naar poëzie en taalkunst in het algemeen meer bij haar bestaande activiteiten betrekt.

Mijn vraag / oproep was (behalve aan het instituut, de overheid en collega-dichters) ook gericht aan de literatuurwetenschappers om zich meer met de kunstwetenschap in te laten. Het is een vraag om een gesprek te genereren, een vraag ook om informatie te verzamelen, om bij te leren. Het moeilijke is dat heel wat onder hen al met kunst bezig zijn, maar hoe wordt er over literatuur als kunstobject/evenement nagedacht? Hoe verhoudt ze zich t.o.v. de andere kunstvormen de dag van vandaag?

Begrijp me niet verkeerd, ik ben het Instituut ten zeerste toegenegen. Ik hoop dan ook dat het een basis mag vormen voor een unieke denk- en werktank dat ons kunstenveld bijzonder uitvoerig kan voeden de komende jaren.

met vriendelijke groet en dank voor uw reactie

Arne S.

--
Posted by Arne S. to Kritiek - Poëziekritiek at 7/10/2006 01:36:05 PM

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...