Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Losse Gedichten] walk je talkie

iemand tolkt me wat woorden
 
wind leest lip van
vingertaal applaudisseert
voor het drama van een stuk
of wat handgebaren
 
gevallen bladeren krullen om
willen zich vastklampen aan
langverlaten takken strelen het zonlicht en lucht
dat als zand
 
hoofdknik van de ochtend
velt een oorddeel iemand
speelt hangman met de liefde
 
een dichter
die erop gebrand is
te verliezen

--
Posted by Arne S. to Poëzie - Losse Gedichten at 4/03/2006 11:18:33 PM
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »