Doorgaan naar hoofdcontent

[Poëzie - Losse Gedichten] ontbijtend zuur


(king of the hill, Ledeberg 2004)

antitafel, de aanblik van een stoel, marcheert huppelend
de vier poten aan de grond genageld de kamer de wanorde in

bedachtzaam waterdronken vouwt zij haar lippen om een woord
dat zich tegen de adem in naar binnen zuigt
zoogt, het leven

een contradictio in terminaal rolt zich op in zijn linker slakkenhuis
daar voor het eerst zal hij sinds jaren doof zijn

de rechter hersenhelft tromboost jazzgedachten – iemand vindt
bloedensserieus het heelal uit zomaar voor niets, krijgt het

daarna
nooit meer gezegd

koffie iemand?
 Posted by Picasa

--
Posted by Arne S. to Poëzie - Losse Gedichten at 4/03/2006 11:22:00 PM

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...