Dit hoeft niets te worden

Als bij uitzondering is vandaag alles anders Tegen wil en dank gaat alles precies Dezelfde gang als één wende geleden. Van stilstand Noch van vooruitgang is er sprake. En aan hoop Valt geen ogenblik meer te besteden. Nu de woorden hun betekenis hebben verloren En de bomen het bos, nu er van dit samenzijn Niemand is die zich nog afvraagt wat het ertoe doet.

Poëzie is wat je intussen doet. Omdat het kan. En omdat het anders zonder moet. Een beetje zoals leven ook zomaar is en toch niet om het even.

Hoe zou het zijn? Jouw handje dat verdwijnt in het mijne. En die stapjes, op precies dezelfde weg. Ik wijs naar een gebouw: Daar heeft opa nog gewerkt toen papa klein was. En terwijl ik het zeg is het alweer herschreven. Het is nooit Nog eens gisteren in mijn hoofd. En er komt een dag Dat ik dat zal weten en dat jij erbij zal zijn En dat ook jij je zult afvragen: Hoe zou het zijn? Zonder dat ik het ooit zal weten.

Soms duurt het even. Niet alleen verstand komt met de jaren. Je leert het wel, dat uit de weg gaan. Je met iets bezig houden dat je ervan weerhoudt om iets onzinnigs te doen. Zoals liefhebben.

Je ruimt de tafel af. Vult een kookpot met aangekoekte kaassaus tot de rand met water. Om te weken. Je schept wat orde. Gooit droge boterhammen in de vuilnisbak. Voor de helft opgegeten. Voor de andere helft vergeten. Je haalt de jas van de keukenstoel en loopt de gang in. De hanger piept wanneer hij over de stang glijdt. Je hart Gaat even sneller slaan. Je wil niemand wakker maken, toch? Terug de keuken in. Daar op het vuur staat nog een pan. Voor je het licht uit knipt denk je: Het kon wellicht beter. Iedere avond ruim je de keuken op. Zet je de dingen klaar. Voor wat? Voor wanneer? Voor waar?

Soms kun je over poëzie niets meer zeggen dan "Dit is een gedicht", en zelfs daar wordt aan getwijfeld.

binnenstebuiten, met niets dan naden om je heen. wat aan je binnenkant is, staat te lezen. het is alvast niet te overzien. niet met de ogen die elk een helft van de wereld voor hun rekening nemen. niet met de vleugels die je hoog in de lucht. niet met je stem om te bezingen nu je buiten bent hier vanbinnen begint de liefde, begint je vlucht het nemen van de volle teugen het verdrinken het zat zijn en nooit dronken tot daar aan toe jij het wel en het jou nooit maar dan ook nooit volledig moe aan jou is een vogel, gelukkig maar aan ons is wat men heet een mens besteed we doen het dan maar met elkaar voor het leven tot een van ons beter weet en wat dan nog als alles weer in haar plooien valt en we weer één zijn als weleer dan baat geen woord en ook geen weten dan is alles aan het tegenovergestelde omgekeerd. wat moeten we dan, hier, in dat intussen wat strelen aan de lucht wat zacht de aarde voelen en ons laven aan een zucht we zijn te licht om te beseffen ...

Klein beginnen zei mijn vader. En hij heeft gelijk. Al vergeet ik het voortdurend. In mijn hoofd is het altijd episch. Ruzies worden veldslagen, ideeën zijn wereldschokkend. Dit verhaaltje is al een boek, nee, twee boeken, nog voor het begonnen is. De verleiding om het schrijven te laten voor het verder zetten van de droom is groot. Want indien een boek, wat moet er dan niet allemaal geschreven worden. Een werkplan moet zich bedwingen om zich niet te ontvouwen voor mijn ogen. De zinnen die geschreven staan, bekijk ik al met argusogen. Er is nog zo veel werk in het aanschijn van dat dubbele epos en die wereldroem. Een narcist die het toneelstuk van zijn leven moet schrijven valt voortdurend uit zijn rol. Anders kan haast niet. Of je moet god zijn. Klein beginnen. De wereld willen verbeteren begint niet bij het verbeteren van jezelf. Het begint nabij jezelf. De volgende stap is daar waar je gaan kan. Daar vrede mee nemen lijkt me in dit leven al een epos op zich. De nacht is kort. He...

Hoe moet dat nu met al die mensen die aan mij vooraf gegaan zijn, de moordenaars, de bedriegers, de jaloersen, de kinderverkrachters, de incestueuzen, de leugenaars, de psychopaten, de kwaadwilligen, de sadisten, de masochisten, de ambetanteriken, de dikke nekken, de machtswellustelingen, het uitschot, het vuilgebekte volk met schoon manieren, de beesten, de zwijnen, de drugsverslaafden, de drankverslaafden, de seksverslaafden, de medicijnverslaafden, de moederskindjes, de agressievelingen, de dieven, de fantasten, de paranoïden, de luiaards, de vraatzuchtigen, de roddelaars en kwaadsprekers, het krapuul, het arbeidersvolk dat zijn wortels verloochent, de mislukkelingen, de luchtverkopers, de prietpraters, de sjoemelaars, de eenzamen, de onvolwassenen, de haatdragenden, de bleiters, de foefelaars, de fundamentalisten, de racisten, de fascisten, de angsthazen, de broekschijters, de roekelozen en nihilisten, de leeglopers, de zelfverloochenaars, de harde werkers, de zorgzamen, de ...

voor bart zou een eiland om je heen kunnen, als een werkwoord om een onderwerp en lijdend voorwerp die volstrekt inwisselbaar en toch genaakbaar zijn? is het een moment van tederheid dat stille zwijgen van de oceaan die met ingehouden adem aan je grenzen krauwt, een streling voor het oog een langzame vorm van minzaam en onderhuids verdwijnen? of hoe jij dan de verbeelding tart het blauw het nakijken geeft wanneer je hier verdwijnt om daar weer op te duiken het is als grijpen naar zand met handen van water een dansen van veertjes in volle lucht een vlucht van duizend kleine sterren waaraan de hemel zich te vergeefs probeert te laven is dat zo’n beetje wat het is, jij orpheus en jij eurydike maar dan met open einde en een happy wending nu en dan te groot om te bevatten te klein om waarachtig te zijn en te ongrijpbaar en onbereikbaar om ooit van hem of haar aan deze of gene zijde te zijn? "Beminde eilanden van Bart Stouten" is te koop via Av...

weet u dat u mij betaalt om weg te gaan maar dan zo langzaam en ongemerkt dat u de indruk heeft dat u diegene bent die hier een einde aan heeft gemaakt opdat u opgehouden werd met verder gaan?

En wat als ik het nu eens aan jou vroeg, hoe het verder moest, jou de touwtjes in handen gaf waar ik me geen blijf mee wist? Zou het dan ophouden met stoppen waar het door moet gaan en doorgaan met stoppen waar het moet? Of zouden we geen van beiden en dan meer van dat? Of is verwarring gewoon meer van het zelfde dat ik al had?