Dit hoeft niets te worden

als altijd als nooit zou zijn het zou de tijd worst wezen zich nog eens om te draaien

tja... begon ik aan mijn jaarlijkse rondjes rond de aarde. (c) Arne Schoenvuur

"Of je het een memorabele avond kunt noemen? Bezwaarlijk. De sfeer was ongeveer even onbehaaglijk als voorafgaande zinsconstructie. Beetje lelijk, en toch, intrigerend." Op poezieinvlaanderen.blogspot.com verzamelt Tine Moniek getuigenissen van dichters over hun allereerste optreden. Een tijdje geleden vroeg Tine me om mijn herinnering neer te pennen. Het was een confronterende ervaring. Het toontje van toen - arrogant, hoogdravend en erg vol van mezelf - was snel terug gezet. Het stukje ontaardde (onttoonaardde) al snel in dit spotschrift . Veel leesplezier. Arne Het volledige relaas van mijn eerste optreden Tine Moniek Parlandoooooh! site over het Vlaamse poëziegebeuren

(c) David Boon (c) David Boon

,,Goodday. You still owe me a word. You borrowed it from me some hundred years ago. I’d like to have it back. Oh, you can’t find it anymore? Don’t know what it looks like? Me neither. I remember my grandmother using it but it sounds a bit odd to me. Still my neighbour told me you’re still holding on to some of his most popular phrases. And there’s this terrible s-word your son uses all the time. They are all ours. Will you please return them to me before we run out of synonyms?” Ooit al iemand een leenwoord horen terugvragen? Niet dus. Voor taalpuristen zijn ze een pest. Zij vinden het een vorm van luiheid. Geen inspiratie genoeg om een waardig Nederlands alternatief te zoeken. Aan hun leenwoordenhaat hangt meestal ook een merkwaardig andersglobalistisch kantje. Het Angelsaksische ongebreidelde kapitalisme moet gestopt worden. Voor we het weten is onze taal vergeven van het Engels en spreken we muscles nog fish. Whatever. Honderd jaar geleden was het dat verdomde Frans dat ons Nederlan...

’s ochtends blazen ze je leven aan ’s middags brand je hun wieken op ’s avonds giet je nieuwe kaarsen rond hun as en ’s nachts staar je naar de sterren met die blik van had ik maar.

poëzie is design poëzie is wat zou kunnen zijn poëzie is nooit wat moet zijn want wat moet zijn is altijd achteraf poëzie is niet wat we denken wat kan zijn poëzie is de kortste weg die we per toeval nemen omdat we verkeerd lopen poëzie is niet bezig zijn met verkeerd lopen poëzie is plezier vinden in dwalen poëzie is dwalen tot bewijs van het tegendeel poëzie is geen logica poëzie heeft logica poëzie is moeilijk maar iedereen kan het maken poëzie is toekomende tijd poëzie is onvoorwaardelijk wijs poëzie is een vaardigheid, geen talent poëzie is anders poëzie is Anders poëzie is buitengewoon poëzie is geen adjectief poëzie kan verkeerd aflopen poëzie leeft nog lang en gelukkig was er maar eens poëzie poëzie doet het met iedereen poëzie is probleemcreërend denken poëzie is problemen zoeken en ze uitlachen poëzie is mogelijk maken poëzie is waardeloos poëzie is best denkbaar, ook voor onverstandige mensen poëzie is een uitkomst poëzie is goed gek poëzie is de rekenfout die je de oplossin...

fragment van een nieuwe tekst ze willen mijn vel ik die niks heb om te geven daar in het weiland staat een huisje verscholen tussen andere huisjes zie het door het vensterraam waar alles aan geleend is muren dak vensters deuren inwoners nog aan toe er zou een stad zijn waarvan alleen sprake is in gefluister ik zie beesten staren hun blik al blij met een uitweg uit hun kop valt van de muren het licht is blijkbaar zwaar om te verdragen zie ze stinken en strompelen de wentelende aarde achterna als stompzinnige circusolifanten op een rode bal Met dank aan Georgia Lee van Tom Waits.

[P]hilosophers are always fiction writers! Philosophy is not only the analysis of what exists, but also the conception of what does not exist. This is a big difference between philosophy and science. Philosophy is partly science, insofar as it is the analysis of what is , what is being , and what exists . But partly – and I think this is a little bit more important – partly it is the conception, the dreaming, of what does not exist, but what should exist, what could exist. Dixit de Duitse filosoof Wilhelm Schmid in een interview met The Ledge over zijn boek Handboek voor de levenskunst , uitgegeven bij Ambo. Toeval bestaat niet. Dit citaat vat zowat alles samen waar ik de afgelopen jaren mee bezig ben geweest: filosofie, wetenschap, creativiteit, unreason (what does not exist, cf. Foucault), het spelend (ver)dwalen, kritiek op de geschiedenisverslaving van de huidige academische instellingen en het onvermogen om te dromen, concepten/conceptueel denken, hoe filosofie toch een inspirer...

tussen twee stoelen een ijsberg zonder zuidpool alsof de wereld op zijn kop staat zo warm is het hier ik voel me verdwalen (bos van poten) mijn voeten vinden geen uitweg meer zetten het op een lopen maar mijn benen willen niet mee we zoeken een gat in de ozonlaag willen ontsnappen naar ergens waar het donker wordt en het fijn vertoeven is voor het licht uit gaat en er klappen vallen het ergste moet nog komen, dan wordt er niets gezegd ijzig, jawel, stil er schuifelen pinguïns over het tafellaken narren in een carrousel die zo groot is dat je hem nauwelijks ziet draaien waarin alles zo lang duurt dat je er enkel aan toekomt te denken hé, heb ik dit al niet eens…? nee toch niet je twijfelt een verdwaalde ijsbeer op zoek naar wat afval schuimt de tafelrand af, met een lege blik maar altijd klaar om toe te slaan, je gelooft er niet meer in bent niet van deze wereld je schrijft wat in de sterren, hoopt dat het heelal alsnog eens gaat knallen en alles opgelost wordt met een scheutje alcohol ...

je zoekt in de plooien van een narcis een model om fouten te ontdekken kon je maar met zekerheid zeggen dat het nu eens niet aan jou lag de huivering op het water, de omgewaaide stronk die aan de oever zijn lot ondergaat er zit samenhang in wat uiteenvalt en je haat paradoxen omdat het truukjes zijn die wat je aan en tegen staat toch bij elkaar brengen je wordt zenuwachtig nu de avond valt want morgen is ze niet meer en begint het wachten op een nieuwe lente je duwt je neus nog een keer in de kelk en haalt diep adem een wanhoopsdaad alleen een god mag het weten

als een druppel hete inkt in gelei zoek je je weg naar buiten geleerden volgen geïntrigeerd je spoor en mompelen hoogst interessant ze hebben zopas besloten dat hier iets uit af te leiden valt over de aard van de gelei welteverstaan waar eens de inkt tevoorschijn is gekomen is nu enkel nog een vlek woorden schieten alvast te kort