Dit hoeft niets te worden

Jij alleen kan zo verdwalen. Je vindt wat zinnen in je rechterzak. Kruimels zijn het, dat gestamel. Met je vingers probeer je de woorden aan te halen. Waarom toch? Wat hoop je te vinden? Wat hoop je nog uit te kunnen spreken? En wat doet het ertoe? Je blijft het proberen. Beweegt je vingers voorzichtig als in vijverwater tussen de algen en dan plotseling toch venijnig graaien. Zonder resultaat. Woedend trek je de voering van je zakken naar buiten. De wereld mag het hebben. Alsof je water in een glas straft door het in zee te gieten. Je wil roepen tegen een voorbijganger dat jij alleen weet wanneer het licht op groen springt, maar je beseft je weet niet wat het betekent. Allemaal excuses, allemaal excuses om niet uitgesproken te zijn. Hoe klinkt dat, uitgesproken zijn? Hetzelfde als verzwegen, maar dan anders. Anders is gemakkelijk. Hetzelfde ook. Enkel de kruimels spreken je tegen. Even voel jij je weer een held nu je denkt dat iemand er wel zijn weg in zal vinden. Noem het kunst dat b...

bezwerende formules waar de fouten zich opstapelen tot gevels huizenhoge misrekeningen het vele vormen van beheersing we meten af in rechte hoeken verbannen scheve hoeken sluiten hen op in zwarte kubus met spiegelglas vanbinnen moderniteit tot bewijs van het tegendeel ei zo naam de eerste. (______) waar rood op groen op rood springt o ranje een gefakete aarzeling alles in tegenspraak is diabologisch er is geen speld meer tussen te krijgen deuren slaan dicht televisielicht brengt variatie aan op het behang gedurfde evenwichtsoefening op zoek naar de minste weerstand waar een wil is is een weg - wil - weg - ergens gaat een licht op oranje knipperen een oogje dicht in tegenlicht straatlicht verhindert staar in de huizen screensaver voorbehoedsmiddel tegen inbrandblikken hier en daar licht de hoogmoed op na het appel nu de peertjes geforceerd, bekrachtigd je spaart met het topje van je neus een punt uit op het raam waar 's ochtends de hele zin weer vrolijk - ach wat mag het - tegenaan ...

Mijn jongste zusje is geboren op de dag dat de kerncentrale in Tjernobil ontplofte. Ik ben geboren op de dag dat de Vesuvius uitbarstte en de steden Pompeii en Herculaneum van de kaart veegde. Beetje een explosieve familie dus. Maar er is wel meer gebeurd op de 24ste augustus: de eerste druk van de Gutenbergbijbel was een feit, Charlotte Bronte zette een punt achter Jane Eyre ("I am no bird; and no net ensnares me; I am a free human being with an independent will."), Sylvia Plath probeerde een eerste keer zelfmoord te plegen, de NATO ging officieel van start ging en Pink Floyd speelde een van z'n beroemdste concerten (in Pompeii nota bene). Ik ben mag deze verjaardagdelen met Jorge Luis Borges : "The future is inevitable and precise, but it may not occur. God lurks in the gaps." Paulo Coelho : “The wise are wise only because they love. The fool are fools only because they think they can understand love.” Gus V an Sant : "You never look at the backside of ...

Altijd is er de angst het weten betekent het einde van het geloof. Daar stopt de mens en begint God, of alles wat niet leven is. "Als de Schrift voltooid is" pars pro toto om van te huiveren, en ik lach omdat het geen zin heeft om te huilen, er is geen medelijden meer want geen troost, geen hoop als de schift voltooid is. Iedere uitspraak eindigt in een retorische verwijzing naar de toekomst, het leven als een onontkoombare tautologie. In de lijnen van dit geschrift schets ik een labyrint om mij tot slapens toe te verdwalen. Wat me overdag rest, is waken tot ik vergeet dat ik waak. Het gefluister van de pen, het geruis van de lakens Echo van mijn onrust het wanhopige achterna hollen van mijn gedachten ik wil een schreeuw op papier, later zal ik vlekken schilderen en men zal denken dat ik gek ben. Toch sta ik op en vier de teugels van mijn zelfbeheersing zonder uit het zadel te vallen – hoe kan je vallen in vrije val? – maak jezelf geen illusies. Aan het einde van de kunst lig...

je vindt het even licht waar het spectrum het breekpunt op handen draagt hoe heerlijk als alles je toekomt op handen zijnde twee mensen wandelen met gestrekte armen zij aan zij pas de deux wijsvingers priemend naar elkaar toe een vingertoppenkus in een glasparel het is stil daarbinnen verkeer huizen zon bomen grind in de berm alles gromt door onderdruk aan de voet van een building een veld strakgetrokken tegels uit de jaren zestig van de vorige eeuw waar kleine schotsen stiekem oprijzen die nooit hoger kunnen komen dan de helft van hun lengte of hun breedte (zo’n 40 cm om precies te zijn) voor ze omvallen zijn ze vast alweer weggenomen staat op zondag een krokus, roze je m’en FUCK wacht op maandag weet niet van maandag maar maandag komt met zo’n twee miljoen zevenhonderdvijftig duizend en 1 stappen die de stad een aangezicht slijten wacht tot iemand het laken strak trekt of het doek valt - weet niet wat wachten laken doek strekken vallen strak is - we huren alvast een bouwfirma in voor...

[The] books are finished. Which fascinates and irritates me. I will have to account for them. I will have to say things, answer questions. Things will be thought about them, and positions taken. What a pain! There will be consequences. I feel like scrunching myself up into a little ball, becoming tiny, putting an end to this whole politics of presence and prestige. Stay in a corner with little things that don't interest anyone. To such an extent that I almost blame Gilles for having dragged me into this mess. Until now I could talk, then turn my back on whatever I was saying. I was never really engaged. Now, everything has to be accounted for and people will hold me up to what I'm saying. The field is unified. The plane of consistency of writing doesn't let anything go, every blow is counted. It's something that fucking sends death right up my spine. Up until now, I could hide using all kinds of avoidance behaviorisms. But now, everything is inscribed. -- Félix Guattari...

trommelvlies druist in met stilte tegen een gsm trilt zeven maal zeven berichten het wordt fluisterstil alle oren zijn gericht op haar haar gezicht wordt gemeten met meerdere ogen en niemand die ziet hoe het glas zich kromt in de ramen hoe de verf na jaren en één dag barst breekt geen grond geraakt scherven dwarrelen zacht de tijd heeft de zuchten al uit het schilderwerk gehaald een muis die langs de randen van de kamer loopt van de muur hoef je niets te vrezen houdt even halt verheft zijn kopje verstoort met snorharen wat licht en stofjes net genoeg om eender welke blik op de toekomst te verstoren haar wenkbrauwen strelen nu bijna haar haarlijn haar wangen trekken naar binnen lijken uit alle macht haar strot dicht te willen slaan zij zuigt zich vol zoals het landschap eerst ook even naar binnenplooit voor de kernbom zich splitst, maar dan fijner bij het zevende bericht ruikt de muis onraad recht zich het glas in de ramen springt de verf zichzelf de bilnaad toeknijpend van de kozijnen ...

Dit stuk is eerst geplaatst als reactie op dit artikel op www.decontrabas.com Ik zie ik zie wat jij niet ziet? Als een dichter in een gedicht het thema asielzoekers aansnijdt dan geeft hij of zij een visie op dat thema. Wanneer je die visie citeert en betrekt in het debat over asielzoekers doe je toch geen afbreuk aan die visie van de auteur? Een fotokopie van de Nachtwacht in het Rijksmuseum Doe je, als je de dichter parafraseert, afbreuk aan het gedicht? Iedere parafrase doet afbreuk aan een gedicht als je de parafrase voorstelt als zijnde evenwaardig aan een gedicht. Als je in een museum een fotokopie van een schilderij aan de muur zou hangen kun je dat bezwaarlijk als het origineel presenteren. Maar als je een schilderij in een catalogus moet afdrukken dan gebeurt het wel eens dat je het schilderij niet op z'n oorspronkelijke formaat kunt afdrukken. Of als je een thema belicht waarvan er motieven terug te vinden zijn in het schilderij, dan kun je het schilderij beschrijven en d...

It is the non-existence of my artwork that makes me. When I break a pencil I have the power to overcome a drawing. Taking a walk along the river. Following endless patterns, not streets, but stones. The whole world is surface. Content precedes nothing more than other surfaces. I am is superfacial, therefore I am the god of surfaces. God is what would exist if there weren't any surfaces at all I am a tautology. I guess god is similarly different. There is nothing I would like to do more than making art. Within that liking and the utter fulfilment of my desire lies my life. I live a life as an intermission. I fall short so others can distinguish themselves as realizers. I have realized something. There are still the unknown of whom I know nothing. We are nothing but surfaces. .We are face-ekaf era eW. -- Posted by Arne S. to Poëzie - Angelus at 8/04/2006 11:02:39 AM

je zet het bord neer aan jouw kant van de tafel, strijkt een haar weg uit je ogen. een vork links – even rechtleggen met je wijsvinger een mes rechts. dat ligt goed zo. het eten pruttelt je blijft heerlijk rustig onder al die ongedurigheid het stof neuriet met je mee in het zonlicht, hoe ik ook luister ik hoor niets. je giet de aardappelen af, vloekt stoom is heet – dat wist je al, en toch. buiten slaat een motor af. geen gepiep van remmen. de barst in het glas zit er al jaren, scheurt nu een beetje verder. millimeterwerk alles op smaak gebracht met zout en peper. je schuift aan schept je bord vol, begint te eten, schenkt jezelf een glas water in, kijkt er even naar: zo in het gebogen glas ziet een mens er toch anders uit niet? er zweven minuscule vleesrestjes en aardappelvlokjes door het water. ik schuif een stoel voor het raam – pas vervangen – en kijk naar buiten. ik zie hetzelfde anders Technorati Tags: Arne Schoenvuur , Engelen , Angelus , poëzie , gedichten , dichter , sterven , ...

achterstand in je handen, je mist een dag die nog moet gaan melancholie met een vleugje verlatingsangst voor je het flesje aanraakt – elders (bank - aan de overkant van de straat dagelijks een ommegang van honderden mensen nu zitten daar twee mensen, lezen dezelfde krant maken naar aanleiding van ( ) een praatje spiegelen elkaars houding, gaan weg, huwelijk, kinderen, echtscheiding in hun kielzog. vanavond zouden ze elkaar bellen was het niet voor de regen die het nummer die middag nog uit zijn binnenzak wiste het zal wel toeval heten dat hij die avond het nummer van de verzekeringsagente draaide omdat haar kaartje ook in zijn borstzak stak liefde na de eerste toon – hoe vals, nooit geweten wat verzwijgt een bezettoon? het - is nu anders) open woorden bestaan niet je sluit je oren met haakjes spreekt met vrouwenstem stil tegen niet jou, geen aanwijzing, je eigen – al op een andere plaats, haal door, al op een andere plaats op weg naar je gezicht de vingers krommen je wacht op de dag da...

De commotie rond de concertreeks 0110 heeft in de voorbije weken verschillende keren het nieuws gehaald. De concerten zouden een regelrechte provocatie zijn aan het adres van het Vlaams Belang. Maar in de marge van dit verhaal speelt zich een ander verhaal af dat niet zozeer veel vertelt over het Vlaams Belang of de organisatoren waaronder Tom Barman, frontman van de rockgroep dEUS de voornaamste is. Vooral de protestbrief van Vlaams Belang-volksvertegenwoordiger Francis Van den Eynde aan zanger Helmut Lotti toont hoe de hele Belgische politieke wereld verzeild is geraakt in een diepe identiteitscrisis. Wie van onze politici durft het "wij" nog achterwege te laten en te spreken uit eigen naam? Wie komt er uit de ivoren toren die de zogenaamde "kennis van het volk" geworden is? En wie zegt ons nog wat politiek is en wat niet? Met concerten in Antwerpen , Gent , Brussel en Chartre willen tientallen Belgische artiesten protesteren tegen de opmars van extreemrechts. 01...