Doorgaan naar hoofdcontent

Spiegelwezen

Wij

Wij zijn de kinderen
Van ongeboren ouders
Van kinderen die niet weten
Wat het is
Om ouders te hebben
Die meer geven om hen
Dan om wat hen ontnomen is

Wij
Wij zijn de kinderen
Van ongeboren ouders
Wij die net als hen
Niet meer weten
Wat onbezonnen en onbezorgd zijn is
Die de tranen van hun ouders huilden
En lijden van jaren
Op onze nog veel te kleine schouders namen
Als ware het onze schuld

Wij
Wij zijn de kinderen
Van ongeboren ouders
En vandaag stappen wij
Achter de spiegels vandaan
En zeggen minzaam
Stop
Hier zijn wij
Wij zijn uw kind
En niet uw zeer
Noch uw zorgen
Van weleer
Ga gerust tekeer
Tegen wat daar in de spiegel huist
Laat u gaan
Wees dapper, onbevreesd, onbesuisd
Omarm uw woede, úw pijn en verdriet
Maar sla mij niet
Schreeuw het onrecht uit
Maar wees niet langer doof
Voor mijn verdriet

Wat jou is aangedaan
Is het mijne niet.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »