Doorgaan naar hoofdcontent

Lamento voor het gepeste kind

Het maakt niet uit
In welke huid je kruipt
Hoeveel of welke kleren
Je erover heen trekt
Noch hoeveel pientere gedachten
Of gevatte replieken je klaar legt
Welke vluchtwegen
Je uitstippelt
Of welke schuilplaatsen
Je uitzoekt
Voor je aan je dag begint
Ze weten je te vinden, altijd
De kortste weg
Naar je hart
Je woede en verdriet
Doen elk goed voornemen
In een mum van tijd teniet
Gaan keer op keer 
Als een bezetene tekeer
Verblind en verdoofd
Als ze zijn
Door hun door angst gedreven strijdlied

Alleen
Jij bent hun vijand niet
Jij bent hun eenzaamheid niet
Jij bent hun pijn
En hun verlies niet

Jij bent een kind
Dat net als hen
Wil zijn
Gewoon 
Gezien
Gehoord
En geliefd

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...