Doorgaan naar hoofdcontent

Wilg

 Wilg.


Tegen de wind aanleunen

Zelfs als ze er niet is

Je tegen haar aan vlijen

Elkaar omarmen zij enkel zichtbaar

Als ze jou door de haren strijkt

Je strelen een reiken naar de toppen

Van haar wervelende vingers


Je wentelt je tegen haar borst

Zo ontzettend langzaam jij je torst

Zo snel en vluchtig vervaagt

Haar adem zucht een echo

Tintelend tussen je bladeren alsof

Jij smeekt je komt toch


Terug, je laat me hier toch niet 

Voor gek zo staan getorst, leunend, alsof

Ik er vandoor zou gaan me uit alle macht vast

Klampend in de aarde om toch in volle tederheid

Paraat te staan als jij weer komt om met mij

Om en om en om te gaan.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »