Om te volgroeien om te volwassen
om te komen daar waar het leven
eindelijk zal passen
moet ik en zal ik want kan ik en denk ik geloof ik
tegen beter weten in dat wat niet is
nog zal komen en wat niet komt toch niet waar zal zijn
het zal toch niet
en zodus al doende lerend vergeet ik wat ik toch al niet wist
verdwaal ik tot ik als het ware thuis ben sla ik voordeuren dicht
om telkens opnieuw te merken dat ik buiten sta hoe vaak
ik de drempel ook over ga in de richting van het warme licht
dat door de kieren lonkt
ben ik nu waar men mij kent met naam en toenaam en verleden
een stem die hen behaagt, een blik die hen bejegent, een hand
die hen hulp aan reikt, woorden die hen vertrouwd in de oren klinken
geluid, geuren, beelden, landschappen,
gewoontes en gebruiken van hun binnenlanden, alles aan mij
inheems en geruststellend doodnormaal zelfs hun taal
is me meer eigen dan ik
mijn eigen verhaal
dan ik,
mijn eigen ontzielde verwant
ik,
mijn eigen buitenland.
Reacties
Een reactie posten