koninginnedag.

"Wat doet een Nederlandse autobestuurder
als hij oranje ziet? Doorrijden." (*)

Kan iets zo pijnlijk zijn
dat het grappig wordt?
Vraag ik me af terwijl de beelden
voor de zoveelste keer
door mijn hoofd gaan: Man in zwarte auto
rijdt dwars door toeschouwers tijdens
stoet op Koninginnedag.

Van alle wegen
die de wereld je biedt
toch de verkeerde nemen
en daar aankomen
waar niemand thuis hoort.

Mocht je niet beter mogen weten, je zou zweren
dat het kunst was, een onbekend deeltje
per ongeluk ontdekt
de missing link
tussen wat vreugde en verdriet
menselijk maakt.

Blijkt een volksfeest plots een begrafenisstoet
en omgekeerd.

Wat moet je in zo'n geval nog met woorden
als mens
en monster
als alles zo dicht bij elkaar ligt
dat je zou denken

het leven kan niet anders
dan per vergissing

en omgekeerd?

Koninginnedag 2009.