Doorgaan naar hoofdcontent

len. te

ik bewaar de woorden in mijn mond.
zolang het winter is zijn ze daar veilig
voor de vorst.
geleerd als ik ben
laat ik me niet verleiden door de eerste lentezon
nog teveel mist in je lach,
's nachts koelt het
veel te rap af
om goed te zijn.
spreken is iets
waar je jaren over moet doen
om te begrijpen
dat wat je zegt
maar één seizoen
de kans krijgt
om voluit te bloeien
schrijf ik en leg
m'n oor te luister
aan je adem
die langzaam warmer wordt
morgen kom ik buiten
een perk vol bloemen
begint met twee sprietjes

"jij en ik"

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...