Dit hoeft niets te worden

I. Je bekijken is je aanraken Maar dan zonder kringen Die het oppervlak verstoren Zonder echo die uitdijt Tot de oevers  Waar de eenden En de meerkoeten Nadobberen Tussen het riet Tot zelfs het zachtste gefluister Niet meer zichtbaar is. II. Je zou me niet herkennen Als je me zag Zoals ik me zie Wanneer ik naar je kijk III. Het is een hardnekkige vorm Van verdwalen Waardoor ik telkens weer Bij jou beland. IV. Waar jij bestaat Kan ik niet zijn Het is Als met de zandloper Volledig Ledig vol Een vorm van liefde Die veel weg heeft Van achtervolgingswaanzin V. Het gaat precies Om het deel Van het tegendeel Dat we delen VI. Wat zou er gebeurd zijn Als hij In plaats van jou Te willen kussen Zijn oor Voorzichtig Tegen het jouwe Had gelegd? VII. Wie o wie Wil Zoals het water De oever En zoals de oever Het water Zij aan zij Wandelen Met mij?

Als het nacht wordt Ga ik drijven Dan dobber ik Moeiteloos Over het water Niet langer vechtend En proestend om Voor even De waterlijn te halen Wat zuurstof te happen Net genoeg Om me voor een volgende teug Terug naar boven te vechten. Maar als de nacht valt Ga ik drijven Kan ik rustig ademhalen Weet ik me Volledig gedragen Door het even voorheen Nog nietsontziende water.

We zullen als laatste lachen Nog één keer in alle rust bloemen, bomen en andere planten ongestoord zien bloeien. We zullen bevrijd van alle ongedierte ten volle het resultaat van al ons werk kunnen aanschouwen. Onze daden Onze sporen Onze volmaakte wereld Waarin we voor één keer als laatste zullen lachen.

Elke wortel en elk haartje op die wortels die zich een weg banen door de aarde Elke stam die uit de kiem ontspruit Elke tak die zich afsplitst en elke tak die zich daar weer van af splitst Elk blad dat zich aan het einde van elke tak ontvouwt Is daar precies daar en nergens anders. En jij, waar wil jij zijn? Waar wil jij leven?

Het is alsof je in elke richting Op elk moment Ergens tegenaan duwt Alsof de lucht Iets stroperigs heeft Je waadt, je worstelt Je wroet Maar nergens kun je stranden Nergens zal je boven water komen. De hele wereld Volkomen Onontkoombaar.

Zoals zand ook vloeibaar Of tijd een vaste vorm Geel een geur Of stilte een kleur Kan zijn Zo is mijn vermoeidheid Ook een vorm Van pijn Die met geen maat Ooit nauwkeurig Te meten Zal zijn.

Labels. De dag dat ik de labels autisme en adhd kreeg, was de dag dat andere labels plaats ruimden: dommerik luiaard gek raar moeilijk lastig onhandelbaar ziek ongeduldig fantast moeilijke mens mislukte vader/partner/burger/... Want vergis je niet, nog voor er een helpend diagnostisch label is, hebben mensen al heel wat andere labels gekleefd die veel schadelijker en minder helpend zijn.  

Where does the blackbird end and where does the rest of the world begin, I wonder while he makes his way through our garden, looking for food. Does it all happen at the outer side of his skin, or at the end of his feathers (what does an end of a feather even look like)? And what about his song then? Should that be included too? Because wherever you hear it you know He is there, isn't he? Or are my words enough to separate him from the rest of the world as something (or someone) which makes sense to me? After a while he takes off to another place, where he – no doubt – will continue to make sense like every other blackbird I have never met before.

If the heart Was turned Into an individual It would die And everything else Would die With it There would simply be No more He or she Nor they or them Or us or we Or you Or me Because what then Would their purpose be If they were Only to exist For themselves

Dit verhaal illustreert perfect de (neurotypische) reflex om te veronderstellen dat wie een beperking heeft, ook over een soort superkracht moet beschikken op andere vlakken, want hoe overleef je anders in deze wereld? Eh, een beperking is wat het zegt dat het is. Het is iets wat je beperkt. Dit verhaal wijst ook op een blinde vlek in onze collectieve verbeelding van wat het leven met een beperking kan zijn. Ga eens na: in de literatuur of de filmwereld hebben personages met een beperking vaak bovenmenselijke krachten (of ze zijn buitengewoon slecht). Ze vervullen regelmatig de rol van "spiegel" of "eye-opener" voor personages en kijkers zonder beperking. Als mens met beperking krijg je dan de indruk dat als je een beperking hebt en je vindt die "superkracht" niet, of je hebt geen andere opzienbarende eigenschap, je niet eens mag bestaan alszijnde een volwaardige mens met beperking. Nee, er moet nog geschaafd, gezocht, getherapeut worden tot we die waardev...

Gisteren vond iemand het naar aanleiding van mijn bericht over mijn eerste fotografieles nodig om publiekelijk te suggereren dat mijn diagnoses een excuus waren om gedrag te vertonen dat bij die diagnose aansluit. Anders gezegd: door je diagnose ga je je net meer autistisch gedragen. Daarbovenop kreeg ik nog de suggestie mee dat dat laatste algemeen geweten is bij psychologen en psychiaters en dat ze daarom spaarzaam omspringen met diagnoses. Afsluitend werd me gevraagd hoe ik hiermee omging. Een belediging vermomd met een vraag. Ik pik dit niet langer. Ook al kan ik begrijpen waar het vandaan komt (eigen frustraties, kwetsuren door miskenning) en heb ik zelf evengoed mensen gekwetst met boosheid die voortkwam uit trauma waar zij niet voor verantwoordelijk waren. Tegen iedereen die meent te moeten oordelen of ik het recht heb om autistisch te zijn of add te hebben, en die meent te moeten oordelen of hoe ik denk, voel of leef wel 'past' bij wat volgens hen autisme of add hoort t...

De kop is eraf. Mijn eerste fotografieles als docent. Het waren Jeroen Brejou en Eva De Mulder van WISPER die me twee jaar geleden vroegen of ik geïnteresseerd zou zijn om fotografieles te geven. Ik had er net een fijne week fotograferen op zitten tijdens een zomercursus in Wange. Als vanzelf was ik Jeroen tijdens die week beginnen te assisteren met het begeleiden van medecursisten. En dat was me bijzonder goed bevallen. Niet in het minst omdat Jeroen het ook zo fijn maakte om met hem samen te werken. Toch twijfelde ik nog. Ik was autodidact en had geen palmares met vele expo's en publicaties, of een dik portfolio met opdrachten. Zou ik mensen wel iets kunnen leren? Een jaar later hakte ik de knoop door en besloot ik om, op vraag van Jeroen, iemand te vervangen voor een introductiedag over portretfotografie. Helaas moest ik op het laatste moment verstek laten gaan. Ik was overbelast en oververmoeid na een heftige periode. Wat me opnieuw deed twijfelen. Zou het wel lukken? Zou ik...