Doorgaan naar hoofdcontent

Het beetje narcisme dat huid heet

I.
Je bekijken is je aanraken
Maar dan zonder kringen
Die het oppervlak verstoren
Zonder echo die uitdijt
Tot de oevers 
Waar de eenden
En de meerkoeten
Nadobberen
Tussen het riet
Tot zelfs het zachtste gefluister
Niet meer zichtbaar is.

II.
Je zou me niet herkennen
Als je me zag
Zoals ik me zie
Wanneer ik naar je kijk

III.
Het is een hardnekkige vorm
Van verdwalen
Waardoor ik telkens weer
Bij jou beland.

IV.
Waar jij bestaat
Kan ik niet zijn

Het is
Als met de zandloper

Volledig
Ledig vol

Een vorm van liefde
Die veel weg heeft
Van achtervolgingswaanzin

V.
Het gaat precies
Om het deel
Van het tegendeel
Dat we delen

VI.
Wat zou er gebeurd zijn
Als hij
In plaats van jou
Te willen kussen
Zijn oor
Voorzichtig
Tegen het jouwe
Had gelegd?

VII.
Wie o wie
Wil

Zoals het water
De oever
En zoals de oever
Het water

Zij aan zij

Wandelen
Met mij?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...