Dit hoeft niets te worden

Er staat: één kilometer Maar het zijn er honderd Er staat: vijf minuten Maar ik zeg je: een eeuwigheid Er staat: eenvoudig Lees: onmogelijk, geen beginnen aan Er staat: gewoon de stappen volgen Neem maar van mij aan: ik ben nu al verdwaald Er staat: iedereen kan het Ik denk: dan ken je mij nog niet Er staat: het gaat voorbij Wanneer? Er staat: blijven ademen Ik denk: hoelang nog Voor ik thuis ben?

We hadden het erover terwijl we bij haar in de zetel zaten, onder een fleece deken. Dutjes. En hoe ze van levensbelang zijn. Voor ons toch. Bij uitbreiding ging het ook over rusten en het misverstand dat dat zoiets als vakantie was, of een snipperdag waarop je knus met een kop warme chocolademelk en een (namaak)vachtje voor een haardvuur(dvd) op de bank zit. "Rusten is de hel." Ik weet niet meer of zij het zei of ik. Maar we begrepen het allebei donders goed. Rusten, hoewel we het moeten doen (in het jargon heet zoiets: hersteltijd), is, zelfs met dekentjes, koppen dampende chocolademelk en een zacht knetterend haardvuur, allesbehalve een pretje. Waarom? Omdat je dan pas echt duidelijk voelt hoe uitgeput je bent en hoeveel pijn je lichaam doet, en hoe radeloos je brein wordt wanneer het merkt dat het je niet nog langer zal kunnen afleiden van je pijn, je vermoeidheid, honger, dorst, angst, twijfel en zo meer. Vandaag zag ik de dakwerkers die zich hier uit de naad werken e...

Toe Laat het nog een beetje open Niemand die beter weet: Zo'n kier, dat luistert nauw Te veel en voor je 't weet Kan je je nergens meer verbergen Te weinig en je krijgt het zo benauwd Ik laat alvast het licht aan op de gang Eén deur Blijft altijd open Zodat je weet Hier mag ik thuis zijn Mijn hele leven lang

De voorbije jaren kreeg ik vaak de vraag wanneer ik een fotoboek zou maken. Want behalve dichter en schrijver ben ik ook fotograaf. Nu is het zover. Er is een fotoboek. And Then The Tides Turn   Hard Cover 224 pagina's 218 zwart-wit-foto’s Teksten van Koen Broucke en Hannes Couvreur Boekontwerp Hannes Couvreur en David Boon Coverontwerp David Boon Gedrukt door Graphius op Magno Volume 170g papier Op 100 exemplaren (genummerd en gesigneerd) And Then The Tides Turn ontstond na vijf dagen wandelen van De Panne naar Knokke-Heist. Met de foto’s die ik onderweg maakte, creëerde ik een nieuwe kustlijn, een nieuwe wandeling, en een nieuw verhaal. Het werk (218 foto’s) is opgevat als één groot beeldgedicht, met op elke pagina ook weer een subtiele dialoog tussen twee of drie beelden. Kunstenaar en historicus Koen Broucke was zo enthousiast over dit werk dat hij met plezier een inspirerende tekst schreef als introductie bij het boek. David Boon (ontwerper en ook kunstenaar) verzorgde samen ...

Er was eens Een sprookje Dat uit was.

Bedachtzaam Zo groeit een boom Beeld ik me in Maar schijn bedriegt Want wie de weg Van vrucht Tot kiem Spruit Jonge snaak En dan de stevig Uit de kluiten gewassen Boom volgt Die weet dat er haast En geluk mee gemoeid zijn Om als eerste en als best geplaatste Naar het licht te reiken. Bedachtzaam Zo groeit een boom Beeld ik me in.

Het gebeurt niet Daar waar het goed gaat Of daar waar alles Al verloren blijkt Als het al gebeurt Gebeurt het altijd Op de grens Van verschijnen En verdwijnen Verandering Is niet Van een andere orde Dan wat was Verschil bestaat altijd Minstens tussen twee.

"Dat doen alsof kost wel heel veel moeite", vult professor Noens aan. "En dat eist een zware tol op vlak van gezondheid. Een late diagnose gaat ook vaak gepaard met een geschiedenis van verschillende gezondheidsklachten, als gevolg van het vele compenseren en camoufleren." Professor Ilse Noens op VRT NWS nav het gesprek van Ann Van Elsen in Winteruur over autisme. Zullen we vanaf nu afspreken dat wanneer autistische mensen zich proberen te handhaven in een neurotypische omgeving ze niet "doen alsof" maar "doen zoals"? Want "doen zoals" is wat we allemaal doen. We kopiëren elkaars gedrag voortdurend. Het is de meest fundamenteel menselijke manier om te leren. "Doen alsof" impliceert dat we iets doen tegen beter weten in. Idem voor "maskeren". We "doen zoals" tot we, vaak tot wanhoop van onszelf en onze naasten, merken dat het ons niet lukt, dat het niet meer gaat. Vaak gaat dat gepaard met verwijten zoa...

Na het zoveelste verhaal van autistische lotgenoten: Als wielrenners hun sport moeten stoppen omdat er een hartafwijking is vastgesteld, vindt niemand dat abnormaal. Dan klinkt het dat het spijtig is, maar een verstandige beslissing. Dan komen specialisten vertellen dat topsport voor x of y onverantwoord zou zijn. Maar wordt er bij jou na langdurige overbelasting, depressie of burnout autisme en of adhd vastgesteld en kun je niet meer doen wat je voordien deed, dan is dat ineens verdacht. Dan is het gepermitteerd om te vragen: "Maar voor je uitvallen kon je dat toch ook?" Of zo is het toch in de ogen van sommige controle-artsen en beleidsmakers. Dat is dus nét hetzelfde alsof je tegen die wielrenner zou zeggen: "Nou, voor we die hartafwijking zagen, kon je toch ook koersen? Dus wat is het probleem?" Net als bij die wielrenner is het onverantwoord om te eisen van mensen dat ze zichzelf blootstellen aan grote gezondheidsrisico's. Het is niet voor niets dat autisti...

Het maakt niet uit In welke huid je kruipt Hoeveel of welke kleren Je erover heen trekt Noch hoeveel pientere gedachten Of gevatte replieken je klaar legt Welke vluchtwegen Je uitstippelt Of welke schuilplaatsen Je uitzoekt Voor je aan je dag begint Ze weten je te vinden, altijd De kortste weg Naar je hart Je woede en verdriet Doen elk goed voornemen In een mum van tijd teniet Gaan keer op keer  Als een bezetene tekeer Verblind en verdoofd Als ze zijn Door hun door angst gedreven strijdlied Alleen Jij bent hun vijand niet Jij bent hun eenzaamheid niet Jij bent hun pijn En hun verlies niet Jij bent een kind Dat net als hen Wil zijn Gewoon  Gezien Gehoord En geliefd

Het zal wel met de leeftijd te maken hebben. Eén ding is zeker, hoe ouder je wordt, hoe meer je afscheid neemt. Er zijn de mensen die je ontvallen, vriendschappen die komen en gaan, plaatsen die je bezoekt, bewoont, en weer achterlaat. Plannen die je opbergt, een lichaam dat verandert, herinneringen die vervagen en die je vergeet. Samen met het repertoire van afscheid nemen, zie ik ook m'n repertoire van verwelkomen toenemen. Nieuwe dagen, nieuw leven, nieuwe plekken, oude plekken opnieuw ontdekken, nieuwe vriendschappen, oude vriendschappen die opnieuw opleven, nieuwe vaardigheden, het plezier van te kunnen bogen op ervaring. Een afscheidsrite is een overgangsrite. Het verbinden van wat was met wat is en wat nog komen gaat. Ik moet eraan denken als ik Joshua D'hondt  haar afscheidsfotografie zie, als ik Alexandra Hustinx en Karlijne Moons hun podcast Rouwe Vrouwen beluister. Of als ik terugdenk aan de vele verhalen van Nieuw Gentenaars die ik mocht verzamelen voor Mais Quelle ...

Mijn diagnose heeft mijn leven gered. Want door bij "depressie" en "angststoornis" te blijven, zou ik het opgegeven hebben. Er werden me beterschap en een herstelverloop geschetst die nooit haalbaar waren, die onbereikbaar bleven en waardoor ik dus een behandeling kreeg die niet werkte. Met als enige conclusie dat ik het niet goed deed. Dat ik het verkeerd aanpakte. Tot bleek dat de experts het bij het verkeerde eind hadden. Of toch de experts die me toen begeleidden. Ik had alle hoop bijna opgegeven toen een vriendin me zachtjes in de richting van autisme deed kijken en alles duidelijk werd. Voor collega therapeuten met wie ik gestudeerd had en die expert waren in autisme kwam dat niet als een verrassing. Hen was veel eerder al het een en ander opgevallen. Mijn hoofddocent, wijlen psychiater dr Luc Isebaert, had het al gezien na de eerste les die ik bij hem gevolgd had in 2008. Hij dacht toen dat ik wel wist dat ik autisme had omdat ik er zo goed mee leek om te gaa...