Dit hoeft niets te worden

Weet je wat sterven is? Vroeg hij. Doodgaan? Bijna, antwoordde hij. Als het niet doodgaan is Wat is het dan wel? Tot aan de dood gaan Maar er niet voorbij. Als dat sterven is, Vroeg zij, Wat is dan leven?

Hoe je Telkens wanneer je uitademt Alweer snakt naar lucht Je je hart Over de volgende slag jaagt Je je voeten Vooruitwerpt Je lichaam erachteraan Je je woorden als bezweringen Uitspreekt Om je gedachten voor te blijven Hen het zwijgen op te leggen Nog voor ze goed en wel Hoe je aanraakt, proeft, ruikt Likt, en kust, en eet en drinkt, En danst en vrijt, en danst en vrijt Je je met je hele huid en hebben En houden en haar Ontvouwt, opent en  Hoe je verlangt Naar wat je overweldigt Hoe je alsmaar leeft Alsof je leven ervan afhangt

Zegt dag en geeft een knuffel Maakt grapjes en lacht Net iets te hard Zegt dat hij wil helpen Loopt achter hem aan Keuken, berging, keuken Living Gaat eindelijk Aan tafel zitten Eet mee en zegt Wel drie keer hoezeer Het smaakt Maakt nog meer grapjes Als hij even alleen is Dimt hij het licht Neemt een boek Gaat in de zetel liggen Bij terugkomst Veert hij op Is hij betrapt? Het licht gaat aan Hij vraagt Mag het weer uit? Het mag Het gaat niet goed Zegt hij Ik weet het Zegt hij De grapjes Het praten Het druk doen Het maakt geen indruk Hier mag het licht uit Hier mag je moe wezen Hier hoeft geen koketteren Hier geen balts Tot je erbij neervalt, hier Is graag zien Geen kwestie van verleiden Hier ben je welkom Hier ben je welkom Hier ben je welkom.

 "Praten tegen jezelf kan nuttig zijn en schrijven is een manier om gehoord te worden." Zadie Smith, Overpeinzingen. Zes essays.

Het vriest voortdurend In mijn spieren, daarom Beweeg ik Als een school Meerkoeten in het hart Van de winter Om hun wak te bewaren Waarin het nog vrij Bewegen is, zwemmen Zoals het hoort Duiken en weer boven komen Zelfs als de nacht valt Is er geen tijd Om te rusten Slapen en ademen Vormen van verzet Het vriest voortdurend In mijn spieren.

Of ik al die boeken al gelezen heb? Ze vragen het elk een paar keer per jaar, mijn dochters. Het antwoord blijft hetzelfde. Neen. Al heb ik in zogoed als alle boeken gelezen, gebladerd, gekeken. De voorbije jaren zijn er een paar duizend boeken in mijn leven gepasseerd, waarvan het gros me nu nog omringt. Een deel is vertrokken, verkocht, uitgedeeld. Omdat mijn leven veranderde, mijn interesses, mijn woonruimte. Boeken, zo merk ik, zijn mijn mensen. Ik vind het bijzonder om ze bij elkaar te brengen en ze, in mijn verbeelding, in gesprek te laten gaan met elkaar. Het is iets wat ik vroeger al eens met mensen ook deed, ze bij elkaar brengen, en dan zien wat er gebeurde. Mensen die elkaar niet meteen zouden ontmoeten, die op het eerste gezicht niets gemeen hebben, maar uit wiens ontmoeting de bijzonderste verhalen ontstaan. Toen ik eind jaren negentig van de vorige eeuw aan de Gentse universiteit mijn studie Germaanse filologie aanvatte , was dat in de volle overtuiging dat ik dankzij die...

Wat is verlangen Anders dan missen Wat je nooit hebt gehad.

Om de zoveel tijd is het prijs. Dan is er weer eens iemand die het nodig acht om autisme of adhd weg te zetten als een overroepen cultuurverschijnsel. Zoals in dit oude artikel dat naar aanleiding van het aankomende schooljaar opnieuw op de startpagina van Het Laatste Nieuws werd geplaatst . Dat daarmee het leed van een hele groep mensen geminimaliseerd en gebagatelliseerd wordt, daar ligt de gemiddelde neurotypical niet wakker van. Het zal hen worst wezen. Die mensen met ass en adhd en hun families moeten zich niet zo aanstellen. Het is in de eerste plaats stuitend dat in een artikel als dit enkel twee neurotypische experts aan het woord gelaten worden. Want dat bevestigt het idee dat het enkel mensen zijn die geen ass of adhd hebben die iets zinvols te vertellen hebben over hoe een diagnose een positieve of negatieve impact kan hebben. Omdat er geen eenduidig biologisch beeld is van wat autisme en adhd veroorzaakt of bepaalt, is het blijkbaar toegestaan om met de regelmaat van de klo...

Bij het huilen blijkt iemand De leidingen verkeerd te hebben aangesloten. Want terwijl het buiten droog blijft Lekt het binnen tranen.

Vraag me niet Om weer te worden Wie ik was Nu ik steeds meer word Wie ik altijd al geweest ben.

Wie verlies kent, kent dat gevoel, het verlangen van de omgeving, van jezelf naar het moment waarop je ooit de knop kunt omdraaien, naar het moment dat het 'leven zonder' op een dag weer wat draaglijker wordt. Maar kan dat wel, loslaten? Al een paar jaar heb ik loslaten losgelaten. Dat zit zo. Als iemand zegt: "laat het los", dan denk ik aan zo'n heliumballon aan een touwtje, zo eentje die je stevig moet vasthouden, anders is ie weg. Maar verlies is geen ballonnetje met helium. Het is iets waar je mee achterblijft nadat je iets of iemand bent kwijtgeraakt. Het zit in je, het maakt deel uit van je lichaam, je herinneringen. Steeds vaker heb ik het daarom over verlies als een kleur die erbij komt in het pallet waarmee je de werkelijkheid beleeft. En die kleur zal ook blijven. Samen met de andere kleuren. Soms wat meer, soms wat minder. Kleuren krijgen betekenis door hun naburige kleuren. Door de kleuren waarmee ze contrasteren. Zet naast zwart een wit of een blauw e...

Al meer dan drie jaar maak ik nu stillevens van verwelkende en ongewenste bloemen. Het Unwelcome Flowers-archief telt ondertussen al meer dan 10 000 beelden. Dat er een verband was tussen de Unwelcome Flowers en mijn autisme, is me pas recent echt duidelijk geworden. Telkens wanneer ik ervaar dat er iets is wat niet in de neurotypische wereld past, probeer ik daar iets betekenisvols, iets moois van te maken. Het is voor mij de enige manier van overleven. Zonder die onafgebroken drang om naar schoonheid en betekenis te zoeken had ik er al lang de brui aan gegeven. Want wat moet je met dat leven waarin je zo hard op de ander lijkt te lijken, maar steeds opnieuw blijkt dat deelnemen aan het gewone leven, maar niet lijkt te lukken, hoe hard je het ook wil? Hoe verwarrend is het om telkens opnieuw te merken dat wat je in het begin lijkt te lukken toch niet vol te houden is. Werk, relaties, gezondheid, ouderschap, vriendschappen, hobby's,... ? Ik voel me soms een verdwaalde pinguïn. Heel...