Dit hoeft niets te worden

Om de zoveel tijd is het prijs. Dan is er weer eens iemand die het nodig acht om autisme of adhd weg te zetten als een overroepen cultuurverschijnsel. Zoals in dit oude artikel dat naar aanleiding van het aankomende schooljaar opnieuw op de startpagina van Het Laatste Nieuws werd geplaatst . Dat daarmee het leed van een hele groep mensen geminimaliseerd en gebagatelliseerd wordt, daar ligt de gemiddelde neurotypical niet wakker van. Het zal hen worst wezen. Die mensen met ass en adhd en hun families moeten zich niet zo aanstellen. Het is in de eerste plaats stuitend dat in een artikel als dit enkel twee neurotypische experts aan het woord gelaten worden. Want dat bevestigt het idee dat het enkel mensen zijn die geen ass of adhd hebben die iets zinvols te vertellen hebben over hoe een diagnose een positieve of negatieve impact kan hebben. Omdat er geen eenduidig biologisch beeld is van wat autisme en adhd veroorzaakt of bepaalt, is het blijkbaar toegestaan om met de regelmaat van de klo...

Bij het huilen blijkt iemand De leidingen verkeerd te hebben aangesloten. Want terwijl het buiten droog blijft Lekt het binnen tranen.

Vraag me niet Om weer te worden Wie ik was Nu ik steeds meer word Wie ik altijd al geweest ben.

Wie verlies kent, kent dat gevoel, het verlangen van de omgeving, van jezelf naar het moment waarop je ooit de knop kunt omdraaien, naar het moment dat het 'leven zonder' op een dag weer wat draaglijker wordt. Maar kan dat wel, loslaten? Al een paar jaar heb ik loslaten losgelaten. Dat zit zo. Als iemand zegt: "laat het los", dan denk ik aan zo'n heliumballon aan een touwtje, zo eentje die je stevig moet vasthouden, anders is ie weg. Maar verlies is geen ballonnetje met helium. Het is iets waar je mee achterblijft nadat je iets of iemand bent kwijtgeraakt. Het zit in je, het maakt deel uit van je lichaam, je herinneringen. Steeds vaker heb ik het daarom over verlies als een kleur die erbij komt in het pallet waarmee je de werkelijkheid beleeft. En die kleur zal ook blijven. Samen met de andere kleuren. Soms wat meer, soms wat minder. Kleuren krijgen betekenis door hun naburige kleuren. Door de kleuren waarmee ze contrasteren. Zet naast zwart een wit of een blauw e...

Al meer dan drie jaar maak ik nu stillevens van verwelkende en ongewenste bloemen. Het Unwelcome Flowers-archief telt ondertussen al meer dan 10 000 beelden. Dat er een verband was tussen de Unwelcome Flowers en mijn autisme, is me pas recent echt duidelijk geworden. Telkens wanneer ik ervaar dat er iets is wat niet in de neurotypische wereld past, probeer ik daar iets betekenisvols, iets moois van te maken. Het is voor mij de enige manier van overleven. Zonder die onafgebroken drang om naar schoonheid en betekenis te zoeken had ik er al lang de brui aan gegeven. Want wat moet je met dat leven waarin je zo hard op de ander lijkt te lijken, maar steeds opnieuw blijkt dat deelnemen aan het gewone leven, maar niet lijkt te lukken, hoe hard je het ook wil? Hoe verwarrend is het om telkens opnieuw te merken dat wat je in het begin lijkt te lukken toch niet vol te houden is. Werk, relaties, gezondheid, ouderschap, vriendschappen, hobby's,... ? Ik voel me soms een verdwaalde pinguïn. Heel...

 Het is niet omdat je ergens je hele leven in vertoefd hebt, dat je er ook in thuis hoort.

Terug thuis. Onze tiendaagse reis naar Bordeaux en Saint-Cyprien werd een heen-en-terugje van één dag. Want in Parijs maakten we rechtsomkeer. We zouden met de trein gaan. Geen zorgen over verkeer, tolwegen, te warme auto, parkeren. Mijn oudste dochter had op elke plek een fantastisch logement gevonden. We waren goed voorbereid, alles netjes op tijd ingepakt. Dus wat kon er mis gaan? Nou, dit. Ik kon de nacht voordien niet slapen en kreeg tussen Brussel en Parijs een paniekaanval, inclusief een paar niet zo fijne flashbacks. Om 16u stonden we dus niet in Bordeaux, maar weer in Gent. Waar we er, ondanks het verdriet, toch een fijne avond van maakten, met dank ook aan de mama van mijn twee dochters. Reizen is, als ik terug kijk, nooit een evidentie geweest. Ik werd steevast ziek vooraf en / of achteraf. Stress. Reizen alleen met de kinderen maakt dat nog complexer, want er is die extra verantwoordelijkheid. Er zijn de plannen, afspraken en verwachtingen. Nog meer stress. Het is, onlosmak...

Daar sta je dan met aan je ene hand je eerste kind en in je andere en je wil haar zeggen dat het goed komt je wil haar zeggen dat ze hier veilig is want dit dit is Atlantis en dat dat is Europa. Daar sta je dan met aan je ene hand je eerste kind en in je andere

Het mag dan Niet veel voorstellen — Op papier Blijft ondanks alles Van je diepgang Weinig over — Het zou zomaar kunnen Dat je eindigt Op een rommelmarkt In een groezelige zwarte map Omringd door Mannen, vrouwen en kinderen Een leven Dat je nooit Echt hebt gehad.

We kunnen vertrekken Nog voor de onrust We kunnen thuis zijn Voor de heimwee We kunnen onbeweeglijk Alle mogelijke omwegen maken En werkelijk overal Ongemerkt verschijnen En verdwijnen Toch gaat er geen dag voorbij Waar wij aan ontkomen.

Zo'n mooi woord: het heim. Aan de rand ervan Buigt steels het gras Waar de wind haar kroelt Haar speels Door de haren woelt Terwijl wat verderop Temidden De vijver nog ongeroerd In haar bedding van jaren Zo nauwgezet en teder Als jouw rug in mijn schoot Na lang bedaren De treurwilg wiegt Zij mijmert, mocht ze Zingen ze zou Neuriën, met zachte stem Noch hoog, noch laag Haar schaduw speels Om haar lenden Zij wiegt haar heupen Wikt en wiegt en weegt Al haar gebaren Nog daar voorbij Tot aan de einder Waar de kleuren Van helder tot zacht En onvast In de zoom van land en lucht Uitlopen, begint straks Opnieuw Het dagen Het verwijlen Het verpozen Het wel Het wee Van het heim En haar onherroepelijke vervagen.  

Waarom je je hersentumor ook niet laat behandelen door een voetspecialist. Over het nut van labels. "Dat label, heb je dat nu echt nodig?" Ik kreeg de vraag destijds regelmatig. En nog altijd vinden mensen het nodig om te stellen dat iedereen tegenwoordig een label krijgt. M.a.w. dat het er eigenlijk niet toe doet, dat label. Zou jij het ok vinden dat een longspecialist je opereert voor een hersentumor? Of dat je aan een kapper vraagt om een brug te bouwen? Nee toch? Wel, zo zit het dus met die labels ook. Mensen kunnen dankzij dat label aangeven dat ze specifieke hulp én expertise nodig hebben. Net zoals je voor een verfijnde wijnkeuze een sommelier raadpleegt, heb ik baat bij ondersteuning en advies van mensen die een goed begrip hebben van wat autisme en add inhouden. Bij deze een warme oproep om ipv onmiddellijk labels te devalueren eerst en vooral respect en aandacht te hebben voor wat iemand nodig heeft.