Doorgaan naar hoofdcontent

Het heim

Zo'n mooi woord: het heim.

Aan de rand ervan
Buigt steels het gras
Waar de wind haar kroelt
Haar speels
Door de haren woelt

Terwijl wat verderop
Temidden
De vijver nog ongeroerd
In haar bedding van jaren
Zo nauwgezet en teder
Als jouw rug in mijn schoot
Na lang bedaren

De treurwilg wiegt
Zij mijmert, mocht ze
Zingen ze zou
Neuriën, met zachte stem
Noch hoog, noch laag
Haar schaduw speels
Om haar lenden
Zij wiegt haar heupen
Wikt en wiegt en weegt
Al haar gebaren

Nog daar voorbij
Tot aan de einder
Waar de kleuren
Van helder tot zacht
En onvast
In de zoom van land en lucht
Uitlopen, begint straks

Opnieuw
Het dagen
Het verwijlen
Het verpozen
Het wel
Het wee
Van het heim
En haar onherroepelijke vervagen.
 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »