Dit hoeft niets te worden

angejiddeld (Jiddische woorden (goed) gebruiken) botryt (druivensteen) comtoise (hangklok, slingerklok uit de Franche-Comté) daalvlucht (vlucht waarbij de hoogte boven een bep. niveau afneemt stijgvlucht) extaticus (persoon die zich (herhaaldelijk) in een toestand van extase bevindt) fabulant (iemand die fabels verzint of sprookjes vertelt / babbelaar) gadood (plotselinge dood) gadoop (het dopen in geval van sterfgevaar, door een niet-geestelijke, cf. nooddoop) hellmanngetal (getal waarin de strengheid van winters wordt uitgedrukt, verkregen door van alle dagen in de periode november-maart met een gemiddelde temperatuur onder nul die temperaturen op te tellen en de min weg te laten) iaën (balken van ezels, balken als een ezel) jeile (jeiles/jeiling) (heibel, drukte, opstootje) kokage (kooksel, spijs) logonomie (de mate waarin een rechter zich laat leiden door de wet) muisdicht (zo dicht dat er geen muis door kan) nieteling (mens als een nietig wezen, onbeduidend mens) operabel (geoper...

Op De Contrabas is Neerlandicus Yves T'Sjoen begonnen aan een merkwaardig tweeslachtig literair reisverslag. Daarbij hanteert T'Sjoen twee diametraal tegenovergestelde blikken. Hij kijkt, tuurt, staart naar poëzie die hem aangrijpt om vervolgens zijn blik naar binnen te richten en te bestuderen wat die teksten met hem doen. Al bij zijn eerste essay (over de Auschwitz-gedichten van Pernath) voel je een aanstekelijk, nauwelijks te bedwingen enthousiasme. Het stuk zelf houdt het midden tussen een dagboek, een reisverhaal en een impressionistisch schilderij. Bent u een beetje "puzzled"? Ik was het alvast ook. Meer nog, ik was geïrriteerd en geïntrigeerd tegelijkertijd. Niet in het minst door de verzen van Pernath. De literaire lijkenpikker die ik ben, heb ik twee verzen uit het essay gesneden. Ik heb ze gekauwd, geproefd (gesmaakt!) en ingeslikt. Wat u hier vindt, is een verslag van het verteringsproces. "Verwaarloosd kwam ik tot leven In deze velden van de onnoeme...

strakgetrokken stembanden wapperende trommelvliezen wat meegaand neushaar dat aarzelend, schuldig haast terugplooit uit het voetlicht na de laatste noot gedwongen sluit je de oren ook aan je blik is met geen touw nog iets vast te knopen niemand om te merken hoe een kraai tegen het raam opvliegt een vergissing van het moment ’s ochtends had je het nog openstaan en bij het ontbijt gezien hoe de melk zich tussen de ontbijtgranen een weg zocht, naar de melk, naar boven toe naar de rand van de blauwe kom één druppel net over de rand baant zich een weg vrijglijdend naar één van de vele nerven in de tafel en verdwijnt in het hout ontbindend tot. - hij had je kunnen afleiden - er is een hele keuken om hem toe te juichen maar alles heeft zich al afgewend. iedere hap kraakt het in je hoofd wij blijven op het punt staan tot. het is een edele vorm van pesten

strakgetrokken stembanden, wapperende trommelvliezen, wat meegaand neushaar dat aarzelend, schuldig haast, naar je terugkeert na de laatste noot je sluit noodgedwongen de oren en ook aan je blik is met geen touw nog iets vast te knopen er is niemand om te merken hoe een kraai tegen het raam opvliegt, een vergissing van het moment ’s ochtends had je het raam nog openstaan en bij het ontbijt gezien hoe de melk zich tussen de ontbijtgranen een weg zocht, naar de melk, naar boven toe, naar de rand van de blauwe kom hoe één druppel aan de rand zich een weg baant vrijglijdend naar één van de vele nerven in de tafel en verdwijnt in het hout ontbindend tot. - hij had je kunnen afleiden - er is een hele keuken om hem toe te juichen maar alles heeft zich al afgewend. iedere hap kraakt het in je hoofd wij blijven op het punt staan tot. het is een edele vorm van pesten

"Eerst was er het woord" Tss, het zal wel. Maar terwijl ik door de Van Dale struin, krijg ik - ondanks m'n eigen scepsis - toch een gelijkaardige indruk. Achter ieder woord verschijnt er een object, een handeling, een situatie, een wereld. Lukraak kies ik per letter één of meerdere woorden die ik niet ken, waarvan ik niet weet wat ze precies betekenen of waarvan ik gewoon vind dat ze mooi klinken. W.F. Hermans beschreef de post-moderne levensconditie als een vorm van strandjutten. Het had iets zieligs, het drukte een zeker onmacht uit, dat bijeenscharrelen van de dingen. Maar dit is helemaal anders. Van Dale-reizen is heerlijk. Wat een verborgen schatten, wat een wereld vind je hier. Je voelt de letterlijkjes in beweging komen, je ziet je taal opnieuw gebeuren. Telkens opnieuw wordt er iets geschapen in je hoofd. Je ziet dingen in je dichtgecementeerde kop die je vaak nog nooit in het echt hebt gezien, maar waarvan het woord alleen al je al vertelt, je al laat voelen, zi...

(via: branddna ) Perceptie. Enkele jaren geleden was het nog hét politieke stopwoordje. Vandaag is het alweer vervangen door, tja, u zegt het maar . Die perceptie-hype had iets postmoderns, maar postmodern was ze niet. Het ging eerder om een doorgeschoten symptoom van het postmoderne idee dat je naast de history evengoed een herstory had en dat beiden evenwaardig naast elkaar konden bestaan, met elk hun eigen waarheden. Dat alles perceptie is, kun je moeilijk een postmoderne gedachte te noemen. Het postmodernisme gebruikte het idee van de evenwaardige percepties om aan te tonen dat de grote verhalen niet het alleenrecht hadden op "de waarheid" of "de werkelijkheid". Zaken als chaos en hypercomplexiteit moesten opnieuw een intellectueel bestaansrecht krijgen, zonder in nihilisme te vervallen welteverstaan. Want, was het met dat onoverzichtelijke geheel aan gelijkwaardige mogelijkheden niet zo dat nu plotseling alles te rechtvaardigen viel? Had het nog zin om een meni...

“Hij vreesde de zomer op het land, alleen in het kleine huis met de dienstbode die het eten voor hem kookte, en de huisknecht die het opdiende; vreesde de vertrouwde aanblik van de bergtoppen en – wanden die zijn ontevreden traagheid weer zouden omringen.” De dood in Venetië , Thomas Mann. Iedere ochtend kruip je halfslaperig onder de lakens uit. Je laat je onderbenen van het bed zakken, schrikt van de eerste aanraking met de koude vloer. Er zit eelt op je voetzolen. Dat maakt het leven draaglijker. Half voorovergebogen zit je op de rand van het bed, je zoekt het juiste ritme van je adem, laat je longen alvast op de feiten vooruitlopen. Terwijl buiten de aanwezigheid door alsmaar groter wordende scheuren, kieren en barsten naar binnen lekt blijft het hier nog even leeg. Hoofd op de ellebogen. Je staart naar de rode betonvloer tussen je voeten en je tenen. Er komt een dag dat alles vloeibaar wordt, weet je. Je besluit op te staan. Met een kordate beweging schuif je het gordijn opzij. Mi...

Kunst en cultuur zijn altijd een kwestie van dankzij en ondanks. Zonder subsidies zou er nog steeds kunst gemaakt worden. Maar van een deel van de kunstwerken die we nu hebben kun je rustig zeggen dat ze zonder subsidies nooit gerealiseerd zouden zijn. Wat moet je met zo’n vaststelling? Gelukkig zijn, denk ik. Die cultuursubsidies bevestigen dat onze samenleving en haar beleidsmensen grosso modo inzien dat we nood hebben aan kunst en cultuur en dat hun bestaansrecht gevrijwaard moet worden. We geloven blijkbaar dat we met structurele financiële steun aan culturele instellingen en kunstenaars (denk maar aan projectsubsidies en schrijfbeurzen) ‘betere’ en ‘professionelere’ kunst kunnen realiseren, iets wat de gemeenschap op de één of andere manier ooit wel eens ten goede zal komen. Dat ‘ooit’ is noodzakelijk. Het legt de evaluatie van de resultaatsverbintenis ergens op oneindig, ergens in de toekomst. Dat ‘ooit’ is wat kunst onlosmakelijk verbindt met ‘hoop’. Jammer genoeg maakt geld voo...

http://viralcartoon.blogspot.com/ Ik voel aan het gekriebel van mijn enige witte neushaar in mijn linkerneusgat dat er in deze viral een mooie politieke metafoor verborgen zit. Plug-and-play zou ik zeggen. En nog iets met "eenvoud is..." maar ook dat laat ik aan jullie verbeelding over. Gevonden bij Room 116

Gentse Couleur Local met Titus De Voogdt alias Benny Vaneertbrugghen "De Blauwe Man" Viral kiescampagne van sp.a-schepen Karin Temmerman Vrie wais! Benny 1 Benny 2 Benny 3 Benny 4 Benny 5 Geestig werk van de gasten van

Bad_tist merkte gisteren terecht op dat de 0110 -organisatoren hun evenement niet hadden moeten organiseren op een week voor de verkiezingen als ze het geheel wilden vrijwaren van politieke connotatie. Tist heeft een punt, maar helemaal correct is die redenering niet. Je kunt moeilijk ontkennen dat de manifestatie zich door de timing duidelijk tot de politiek richt en tot de mensen die de lokale politiek volgende week zaterdag grondig kunnen beïnvloeden ( lees ook dit bericht ). Ik heb hier al eerder iets over geschreven. Maar ik denk niet dat het evenement een andere connotatie had gekregen wanneer het op een ander moment had plaatsgehad. De tegenstelling verdraagzaam-onverdraagzaam is de afgelopen jaren zelf politiek geconnoteerd geraakt. Een Janus-probleem Wie daar de schuld voor draagt valt moeilijk uit te maken. Het Vlaams Blok en opvolger Vlaams Belang hebben duidelijk discriminerende en onverdraagzame taal gesproken waardoor het evident lijkt om te zeggen dat alles wat naar bl...

Het verveelt me om het te zeggen, maar ik had gehoopt dat er in Gent wat meer jongeren van de allochtone gemeenschappen gemobiliseerd zouden zijn geweest of zich geroepen hadden gevoeld om aan het 0110-evenement deel te nemen. Klopt deze opmerking? Als iemand andere, volledigere informatie heeft hieromtrent, laat horen!