Doorgaan naar hoofdcontent

wat doe je met je laatste? 2.0

strakgetrokken stembanden
wapperende trommelvliezen
wat meegaand neushaar
dat aarzelend, schuldig haast
terugplooit uit het voetlicht

na de laatste noot

gedwongen sluit je de oren
ook aan je blik is met geen touw
nog iets vast te knopen

niemand om te merken
hoe een kraai tegen het raam opvliegt
een vergissing van het moment
’s ochtends had je het nog openstaan

en bij het ontbijt gezien
hoe de melk zich tussen de ontbijtgranen
een weg zocht, naar de melk, naar boven
toe

naar de rand van de blauwe kom

één druppel net over de rand
baant zich een weg
vrijglijdend
naar één van de vele nerven in de tafel
en verdwijnt in het hout

ontbindend tot.

- hij had je kunnen afleiden -

er is een hele keuken
om hem toe te juichen
maar alles heeft zich al
afgewend. iedere hap

kraakt het in je hoofd
wij blijven op het punt staan

tot.

het is een edele vorm
van pesten

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...