Winter, een nieuw begin

Winter. Alles onder een wit deken. Ik onder een dikke dons en verzwaringsdeken, herstellend van mijn jaarlijkse luchtweginfectie.

Eind vorig jaar voelde het noodzakelijk om dingen af te sluiten.

Ik ben nog steeds moe en herstellende van een intense verbouwing, een driedubbele verhuis, een (prachtige) opleiding en een waterlek (waarvan de schade achteraf bleek mee te vallen), waarbij ik ook nog eens belaagd werd door een buurvrouw die volledig de pedalen kwijt was/is, er voortdurend van overal berichten kwamen over langdurig zieken die moesten aangepakt worden en de wereld er in het algemeen niet menslievender en hoopgevender op geworden is.

Voor iemand wiens zenuwstelsel aan de buitenkant van diens lichaam ligt (mijn geliefde beeldspraak om de prikkelgevoeligheid van mensen met autisme te illustreren) was het een bijzonder slopende periode.

En ik merk dat ik nog altijd angstig ben. Bang voor een nieuwe reeks agressieve klachtenmails en berichten van mijn buurvrouw, bang dat er op een dag een instantie zal zeggen dat ik het verkeerd heb aangepakt en ik nu één of andere boete moet betalen, bang voor een onvoorziene rekening, een bijkomende gezondheidskwaal, het verlies van een dierbare, bang om op straat te belanden, bang om geen erkenning te krijgen voor mijn grenzen, bang om niet de energie en de mogelijkheden te hebben om via de geijkte paden projecten te doen, deel uit te maken van een organisatie, of gewoon bang om te merken dat mensen me liever kwijt dan rijk zijn.

Die angst zit zeer diep. En het afgelopen jaar heeft die angst versterkt. Ondanks de hulp en steun van vele andere buren. Ondanks de steun en nabijheid van mijn lief. Ondanks de liefde en de schoonheid van wat mijn kinderen doen. Ondanks de steun van trouwe vrienden en familie. Ondanks de hulp van mijn zorgteam (psychiater, autismedeskundige UZGent, psycholoog, yogatherapeut). Ondanks de waardering van medestudenten en docenten van de opleiding Herstelondersteunende Geestelijke Gezondheidszorg.

Ondanks dat alles en nog veel meer, blijft de kwetsbaarheid. Blijf ik een mankemens (zoals mijn goede vriendin en lotgenote Lynn Formesyn het zo mooi verwoordt).

En toch wil ik dit jaar opnieuw beginnen. Of misschien een nieuw begin maken van een weg die ik al mijn hele leven af leg. Een weg om taal en verhaal te geven aan wat het is om neurodivergent door het leven te gaan. Een weg om via kunst mensen te verbinden in hoe anders we de dagdagelijkse werkelijkheid ervaren, in het zoeken naar verwondering en het hervinden van respect en nederigheid tegenover de complexe rijkdom van het leven dat ons omringt.

Ik ben benieuwd waar dit jaar de eerste kiemen van dat vervolgverhaal zullen verschijnen.

Want herstel draait niet zozeer om terug de oude worden. Die "oude" komt nooit meer terug en was net deel van het probleem. Echt herstel draait vooral om te kunnen ervaren dat je een menswaardig leven kan en mag leiden, precies zoals je bent.

“So the conch shell carries the snail's prochronism — its record of how, in its own past, it successively solved a formal problem in pattern formation.” — Gregory Bateson