Dit hoeft niets te worden

"Stop met LinkedIn en de krant/nieuws te lezen." Een suggestie van iemand uit mijn nabije omgeving toen die vernam dat het niet goed met me ging. Algoritmes, en zeker nieuwsmedia, teren op heftige emoties. Het genereert clicks en dus inkomsten. Maar het vreet me ook op. Ik was destijds vrij vroeg actief op twitter, had al snel een paar blogs. Op Facebook en via Instagram had kon ik mijn verhaal kwijt, deelde ik mijn werk. Maar echt fijn was het nooit. Twitter dumpte ik toen Elon Musk het bedrijf over nam. En toen andere tech-bro's besloten om zonder scrupules Trump te steunen dumpte ik definitief mijn Facebook en Instagram-accounts. Ik had al een paar keer geprobeerd om te stoppen met posten en dat was me slechts tijdelijk gelukt. Tot Trump II. Vanaf dan ging het gemakkelijk. Ik wendde me dan maar tot LinkedIn. Probeerde mijn CV wat bij te schaven, er een publiek op te bouwen door maatschappijkritische commentaar te schrijven. Door inzichten te delen over leven met chroni...

"Kan jij dan #slapen?" vroeg ze, toen we het hadden over de noodzaak om af en toe midden op de dag te gaan liggen. Sinds mijn #crash in 2018 lukt me dat. Daarvoor was ik zó oververmoeid en opgedraaid dat een #dutje tijdens de dag nagenoeg onmogelijk was, hoe moe ik ook was. En als het al eens lukte werd ik vaak misselijk wakker. Alsof ik een kater had. Dat is de voorbije jaren veranderd. Ik zoek nu vaker de zetel op om daar de diepe #vermoeidheid tot me te laten doordringen. Soms is die vermoeidheid er al van bij het wakker worden. Dan is het knokken om overeind te blijven. Alsof alles in het leven bergop ligt. Van opstaan tot koken, lezen, praten, luisteren, de tafel dekken, de tafel afruimen, ... Het grote verschil is dat ik me nu minder schuldig voel wanneer van tafel ga om te gaan liggen. Of wanneer ik vandaag, na het ontbijt, weer meteen in de zetel terecht kom. Die tussenpozen heb ik niet enkel nodig om de dag door te komen. Ze zijn ook nodig om 's nachts beter te k...

Wat kun je anders als mens dan liefdevol onbeholpen samen zijn?

Waarom hebben mensen zoveel gezichten? Als kind kon ik maar niet begrijpen waarom mensen zich ineens heel anders gedroegen als er iemand anders in de buurt was. En wat ik nog minder begreep was dat mensen het niet fijn vonden als je hen daarmee confronteerde. Alsof ze zich ontmaskerd voelden. Ik vond dat verwarrend. Daar zal mijn #autisme / #adhd / #neurodivergente zenuwstelsel wel voor iets tussen zitten. Nu ik daar achteraf op terug kijk, is het wel ironisch dat net van mensen met autisme gezegd wordt dat ze maskeren. Als in: doen wat #neurotypische mensen doen (omdat dat is wat de meeste mensen doen). Het is wel degelijk een opluchting om te weten dat wat zoveel moeite heeft gekost te kunnen loslaten. Om bvb in mijn geval #moe te zijn, te #stimmen, te moeten bekomen van sociale activiteiten, tl-licht of een overkill aan geuren tijdens een tramrit. Om zonder schaamte te kunnen zeggen dat als ik mijn huishouden gedaan heb er nog weinig ruimte overblijft om te werken. Tegelijkertijd be...