Na zonneschijn komt regen.
Dat vat afgelopen weekend wel samen. Was er zaterdag nog die hele fijne namiddag met de vertoning van Isabelle La Poutrés docu Inside Aut, een deugddoend nagesprek en een fijne babbel in de foyer, dan stond ik zondagochtend op met een horror-verhaal.
Vanuit Gent (ik zat in Antwerpen) kreeg ik het bericht van de buren dat mijn huis (pas verbouwd) onder water stond. Ik zag letterlijk 8 maanden hard werk in het water vallen. De hele benedenverdieping leek - op het eerste gezicht - onder water te staan. Bij één van onze naaste buren liep het water ondertussen ook naar binnen.
Dankzij kordaat handelen van de buren (die binnen gegaan zijn, de hoofdkraan afgesloten hebben en het meeste water weggewerkt hebben) is veel erger voorkomen. Uiteindelijk bleek een gesprongen toevoerleiding van een wc in de badkamer de boosdoener te zijn geweest.
Er is veel water weggevloeid langs de badkamervloer, het plafond, de inkom en de leefruimte. Ook bij de buren is er schade doordat het water zich via de gemeenschappelijke muur een weg heeft gezocht. De voorbije dagen was dus een kwestie van schade opmeten en afbreken. Van offertes opvragen en tussendoor veel verluchten.
En vooral, van hulp van geliefden, familie, vrienden en buren in dank aanvaarden.
Ons huis is gelukkig nog leefbaar, dankzij onze buren. We kunnen er, ondanks alles, nog thuis zijn.
En godzijdank zijn er verzekeringen (al hou ik een slag om de arm ivm hoe dat gaat lopen, als kind heb ik geen echt prettige verhalen meegemaakt thuis met hoe verzekeraars te werk gaan).
En gelukkig zijn er de stielmannen die me de voorbije maanden al goed geholpen hebben die nu ook weer klaar staan om mee te denken en te helpen.
Nu is het dag per dag weer vooruit kijken.
De voorbije dagen hebben me geleerd dat verbinding met andere mensen met autisme me veel doet (dankjewel Isabelle la Poutré, Els Van Beneden en collega's van LAVA - Lees- en Adviesgroep Volwassenen met Autisme).
Dat ik omringd ben met mensen bij wie ik me veilig genoeg voel om niet te camoufleren, om hulp te vragen, om het niet te weten en bijvoorbeeld te zeggen: "ik zie het niet meer, neem het over, zeg me wat ik nu eerst moet doen".
Dat het soms ok is om gewoon aan iemand te vragen om bij me te zijn opdat ik in staat zou zijn om te gaan zitten en iets te eten.
Dat het deugd doet een partner te hebben met wie het lukt om in moeilijke omstandigheden dingen aan te pakken, om erover na te praten, en om de tijd te nemen om te voelen wat nodig is.
Dat buren die helpen en die het vinden van oplossingen belangrijker vinden dan het jammeren over problemen, onbetaalbaar zijn.
Dat het normaal is dat je na een shock doodmoe bent en je toch niet kunt slapen.
Dat verdriet voelen en verdriet kunnen uiten (door te huilen) twee verschillende dingen zijn die bij mij niet zomaar synchroon lopen (al zou ik dat soms graag hebben om te ontladen).
Dat autisme geen superkracht is, maar mensen met wie je je veilig kan verbinden wel.
Dat vat afgelopen weekend wel samen. Was er zaterdag nog die hele fijne namiddag met de vertoning van Isabelle La Poutrés docu Inside Aut, een deugddoend nagesprek en een fijne babbel in de foyer, dan stond ik zondagochtend op met een horror-verhaal.
Vanuit Gent (ik zat in Antwerpen) kreeg ik het bericht van de buren dat mijn huis (pas verbouwd) onder water stond. Ik zag letterlijk 8 maanden hard werk in het water vallen. De hele benedenverdieping leek - op het eerste gezicht - onder water te staan. Bij één van onze naaste buren liep het water ondertussen ook naar binnen.
Dankzij kordaat handelen van de buren (die binnen gegaan zijn, de hoofdkraan afgesloten hebben en het meeste water weggewerkt hebben) is veel erger voorkomen. Uiteindelijk bleek een gesprongen toevoerleiding van een wc in de badkamer de boosdoener te zijn geweest.
Er is veel water weggevloeid langs de badkamervloer, het plafond, de inkom en de leefruimte. Ook bij de buren is er schade doordat het water zich via de gemeenschappelijke muur een weg heeft gezocht. De voorbije dagen was dus een kwestie van schade opmeten en afbreken. Van offertes opvragen en tussendoor veel verluchten.
En vooral, van hulp van geliefden, familie, vrienden en buren in dank aanvaarden.
Ons huis is gelukkig nog leefbaar, dankzij onze buren. We kunnen er, ondanks alles, nog thuis zijn.
En godzijdank zijn er verzekeringen (al hou ik een slag om de arm ivm hoe dat gaat lopen, als kind heb ik geen echt prettige verhalen meegemaakt thuis met hoe verzekeraars te werk gaan).
En gelukkig zijn er de stielmannen die me de voorbije maanden al goed geholpen hebben die nu ook weer klaar staan om mee te denken en te helpen.
Nu is het dag per dag weer vooruit kijken.
De voorbije dagen hebben me geleerd dat verbinding met andere mensen met autisme me veel doet (dankjewel Isabelle la Poutré, Els Van Beneden en collega's van LAVA - Lees- en Adviesgroep Volwassenen met Autisme).
Dat ik omringd ben met mensen bij wie ik me veilig genoeg voel om niet te camoufleren, om hulp te vragen, om het niet te weten en bijvoorbeeld te zeggen: "ik zie het niet meer, neem het over, zeg me wat ik nu eerst moet doen".
Dat het soms ok is om gewoon aan iemand te vragen om bij me te zijn opdat ik in staat zou zijn om te gaan zitten en iets te eten.
Dat het deugd doet een partner te hebben met wie het lukt om in moeilijke omstandigheden dingen aan te pakken, om erover na te praten, en om de tijd te nemen om te voelen wat nodig is.
Dat buren die helpen en die het vinden van oplossingen belangrijker vinden dan het jammeren over problemen, onbetaalbaar zijn.
Dat het normaal is dat je na een shock doodmoe bent en je toch niet kunt slapen.
Dat verdriet voelen en verdriet kunnen uiten (door te huilen) twee verschillende dingen zijn die bij mij niet zomaar synchroon lopen (al zou ik dat soms graag hebben om te ontladen).
Dat autisme geen superkracht is, maar mensen met wie je je veilig kan verbinden wel.
Reacties
Een reactie posten