Doorgaan naar hoofdcontent

Drempelliefde

Zonder huid geen houvast
Geen heimwee naar huis
Geen weergaloos verlangen
Om de wereld te verkennen
Geen dremmelen, geen dralen
Geen plek waar binnen even noch
Niet buiten en buiten even noch niet binnen hoeft te zijn
Geen tussenland dat zich door niets of niemand laat bezitten
Waar niemand permanent kan wonen
Behalve levenslang
Geen schemer om vrijmoedig in te verdwalen
Waar alles altijd precies het midden houdt tussen dag en nacht.

Geen gesmoezel aan de deurpost

Geen aarzelende eerste kus, geen aai over de bol

Geen geroep en getier

Geen kleren op straat

Geen gehuil aan de voordeur

Geen iemand die je weer binnenlaat

Geen plek meer waar je nog zal zijn

Geen plek meer waar je bent

Geen plek meer waar je was

Geen plek meer waar je heen kunt gaan.


Zonder huid geen houvast

Zonder drempels geen huis

Zonder dood geen leven

Geen reden van bestaan.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...