Doorgaan naar hoofdcontent

Camera Obscura

Op oude foto's
Zijn de straten (bijna) altijd leeg
Zijn mensen vaag
Een veeg, een zucht
Geruchtjes leven
In het licht
Van wat neigt naar eeuwig
Ternauwernood in beeld
Voor even

In een nieuwe film
Zie ik vandaag
Bomen kiemen, groeien
Bloemen op- en openbloeien
Loof dat ontvouwt en afsterft
In een oogwenk
Weer vergaan

Naast de stam
Van een gevallen woudreus
Die daar honderden jaren
Als het ware roerloos
En vele levens lang
Niets anders heeft gedaan.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »