Doorgaan naar hoofdcontent

Anima aeterna

De onderkant van een stoeptegel
De naad van een boek aan de binnenkant van de band, de binnenband
In het wiel van de fiets waarmee je rijdt over de dijk naast het strand, het zand
Onder de golfbreker, voorlopig nog

De onbeschadigde wand aan de linkerkamer van je hart, een rand 
Die per toeval in het midden van een vlak is aanbeland
De potloodpunt, voor hoe lang nog verborgen, in het houten hulsje in je hand

Het kant, dat edele verband, dat lang voordien

Geklost, alles verwant, 

En pas opnieuw verschijnt 

Wanneer wat is ternauwernood vervliegt verdwijnt verdampt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...