Dit hoeft niets te worden

Het regent Het valt De wolken zwaar Kijk maar Hoe ze zich voortslepen Van hier Naar daar Teneer geslagen reuzen Donderend langs de horizon Met af en toe een blik Schichtig een in licht Gevatte vloek De grond in borend Met veel misbaar.

Zoals het water in de golf De meeuw in de storm De nerf in het blad In de voorjaarswind De kleine kangoeroe In moeders buidel Terwijl ze gezwind Over de graslanden springt Het kleefkruid in de vacht Van de kat Die achter de veldmuis sprint De wiegende wilg in de grond Die razendsnel rond De zon spint De ijsvogel die wacht Terwijl het heelal In volle kracht Verder expandeert Terwijl een bloem een tegel verlegt Een schimmel, Samen met een alg, Rots tot aarde verteert Wat hard is vertedert Tot stof dat voedt En groeit en bloeit En beweegt en verstart Weer van steen Tot stof wederkeert Zoals water in de golf De meeuw in de storm De nerf in het blad In de voorjaarswind.

Wie fietst Die weet Dat je hard genoeg Moet blijven trappen Om niet om te vallen Maar ook niet harder Dan je kunt Om niet voortijdig Stil te vallen.

Net zomin Als je de rivier kent Hoe vaak je haar ook over zwemt Of het pad Dat je iedere dag Opnieuw met haar verkent Het verhaal Dat ze jou Dat je tot vervelens toe vertelt De koffie Die je elke ochtend Voor haar schenkt De frons op haar gezicht Wanneer ze bij zichzelf denkt Wie is die man De me wenkt Zo bestaat er ook geen gewoonte Die ooit volkomen went.

Hier Is de lucht ijler Weegt elke inspanning Twee keer zwaarder Kan ik met elke ademteug Half zoveel Dan jij Vandaar dat wij Nooit uitgepraat raken Wij nergens samen Aankomen, ik te traag Jij te snel of ik al daar Waar jij nog onderweg Elkaar zo voorbij Als jij nog maar net begonnen bent Ben ik het einde al nabij Waar we ook gaan Hier Is de lucht altijd ijler Voor mij Valt slechts  Half zoveel te halen Ik word moe Van al dat wegen Wat kan er nog van af Wat mag er nog bij Wie is de moeite waard Om bij te houden Of om te laten gaan Wie geef ik op Om net genoeg  Te blijven geven Om mezelf Om net genoeg Te kunnen geven Om iemand Die om mij geeft Zoals jij?

Wij laten hen zo Achter Met de beste wil Van de wereld Kunnen zij Ons niet bijhouden Gebonden Als ze zijn Aan één enkele plek Laten zij ons Zo achter Wij kunnen hen Niet bijhouden Wanneer zij Nog bloeien Zijn wij Al lang Voltooid Vervlogen tijd.

Nog voor het zaadje kiemt Zijn zij al uitgelopen In de bodem voorgekropen Op zoek naar waar het verdient Om tot ontspruiten te komen Niemand die hen ooit zal zien Men denkt: wortels, stam, kruin Zo zijn bomen, toch Zou er zonder hen Nooit iets van al wat bloeit Ter wereld komen Zij die met zachte hand Zelfs de hardste rotsen  Weten te vertederen Tot land Om tot leven te komen.

Een spiegeltje, een bus met haarlak Een kam om onstuimige haren Steeds minder Te bedaren waren we In Hollywood Je had een hele trailer Maar hier Hou je het  Bij een bruinlederen schoudertas Meer heb je niet nodig Om hier en nu (Of daar en dan Het is je om het even) Te worden wie je zijn wil Werkelijk alles en iedereen Breng je in een oogwenk tot leven En als het doek valt (Valt het doek ooit?) Maak je een buiging Dat laatste niet meer zo diep als vroeger Er zit meer zwierigheid In je lach dan in je heupen En leg je elke ander Te rusten, liefdevol En dankbaar voor wat die jou Heeft gegeven Zachtjes op de bodem Van je bruinlederen tas Op een dag zal iemand  Jou daar vinden Waar bleef je toch? En dan pas Dan pas zal men weten Hoe mooi je was, hoe mooi Gewoon, gewoon Zoals je was. Voor Jo.

Mij loop je nog het liefst tegen het lijf In een winkel voor spullen Met een tweede, derde, vierde leven Dat zet namelijk perfect de toon Voor wat ik je te bieden heb Wat ik je wel en niet kan geven Niets aan mij is voor altijd Noch voor eeuwig Ik ben in een voortdurende staat Van voorbij gaan Van op het punt staan Het hier of daar ooit eens te begeven Maar nu nog niet Ik kan gerust nog een tijdje met je mee Geven, je aanpassen Hoort nu eenmaal bij het leven En als het goed zit Past jouw leven  Zich ook wat aan aan mij Een beetje rommel Ruimt op, en wat licht gehavend is Geeft standing aan de finesse Van mensen en meubels die hem omgeven En om hem geven Voor het geld hoef je me alvast niet Te laten, als het tussen ons Toch niet meer zou klikken Sta ik zo weer op straat Zo makkelijk als je me kunt krijgen Zo eenvoudig is het Om me weer weg te geven Maar wil je me houden Voor het leven Dan sta ik voor je klaar Wees dan teder Met onze tijd Stoffeer me met elke dag Met nieuwe herinneri...

Je mag niet in de zon kijken Maar als je lang in het donker hebt geleefd Doet alle licht pijn Je mag niet ongezond eten Maar als je lang uitgehongerd bent geweest Maakt elk voedsel je misselijk Je mag niet te veel drinken Maar als je lang je dorst niet hebt kunnen lessen Doet elke drank je duizelen Je mag niet aan het vuur komen Maar als je lang in de kilte hebt vertoefd Voelt alle warmte als verschroeiend Je mag jezelf niet zo bloot geven Maar als je lang genoeg niet bent aangeraakt Doet elke tederheid pijn.

Dit is het dan Wat ik te bieden heb Niets meer Dan een sneeuwvlokje Onderweg Naar een plek Om te landen Misschien op een verlaten strand Op zwarte rotsen Asfalt een drukke weg Een auto op weg naar Wie weet waar Ik zal aanbelanden Een vogel In volle vlucht Vroege voorjaarsbloem Op de randen Van kelk, blad, omsprietend gras Aan de oever Of in de rivier Als ik geluk heb Wie weet Ooit in jouw handen Als ik geluk heb Valt het licht net dan Net goed Zie je mij Voor je huid Me verandert In een druppel Die meandert Langs de zacht Gewelfde randen Van de plooien Aan de binnenkant Van je hand Dit is het dan Wat ik te bieden heb Niets meer dan Een sneeuwvlokje Onderweg Naar een plek Om te landen.